NZ 1: Auckland, Rotorua, Lake Waikeremoana

NIEUW ZEELAND 1


Ik wilde nog helemal niet weg uit Azie en wilde liefst nog heel Indonesie doorreizen, maar mijn vluchtdatum naar Nieuw Zeeland kon niet verzet kon worden, althans niet voor een acceptabel bedrag. Terug naar een westers land dus, maar wel Nieuw Zeeland! NZ leek me altijd het perfecte land; bergen, meren, zee rondom, veel ruimte, natuur, groen, rennen, fietsen, zwemmen, skieen in de winter, dan heb je toch alles??


En dat is ook zo. Nieuw Zeeland is zo mooi en ik explodeer bijna zo mooi vind ik het!! Het is hier zo ongelooflijk mooi!!!!! Als jullie allemaal in NZ woonden, wist ik het wel, hier wil ik wonen. Maarja, ik ben nu bijna een jaar onderweg en ik wil jullie allemaal heel graag weer zien dus wees gerust...


AUCKLAND

Op 3 februari kwam ik aan in Auckland. M’n mond viel in het vliegtuig al open zodra ik land zag. Die bergen! Zo groen en zacht en kreukelig, en dat direct aan de zee, wooooo!


Wel even wennen. Geen mannen die staan te dringen om je tas aan te pakken of om je een taxi of guesthouse in te krijgen, niet overal eten binnen een straal van twintig meter, geen starende blikken, geen mensen die zeggen dat ik lang ben, nee.. het leek wel of ik ineens onzichtbaar was!


In het cetrum een gh gezocht en een bed in een dorm gevraagd. Vanaf nu is het afgelopen met de single rooms, delen en betalen moet ik. Waar ik in Azie voor zo’n drie euro per nacht sliep, betaal ik hier minimaal tien euro. En de nog warme muffins in de supermarkt zijn dan wel ongeveer zo lekker als bananepannekoeken met chocoladesaus in Azie, ze kosten ook bijna tien keer zoveel. Vervoer hier heeft in vergelijking tot Nederland redelijke prijzen, maar voor een vier uur durend bus hier kan ik in Azie een paar dagen leven. Uit eten gaan is er ook niet meer bij, ik moet m’n kookkunsten weer tevoorschijn halen.


Maar! Mij hoor je niet klagen, je hoort mij eerder jubelen! Nieuw Zeeland is zo supersupermooi! (had ik dat al gezegd?), de muffins zijn superlekker, de mensen zijn echt heuuuuul aardig, transport is comfortabel, maar vooral, wat NZ voor mij zo gaaf maakt, is dat de natuur veel toegankelijker is dan in Azie. Eenderde van het land is National Park in i alle parken is het supergoed voorelkaar; ze hebben paden en hutten die worden onderhouden door het DOC (Department of Conservation), je kan er in je eentje naartoe komen en je kan er in je eentje in rondwandelen. Geen gidsen nodig dus. De die hard trampers (trekken/hiken/wandelen wordt hier trampen genoemd) vinden dat allemaal maar niks en zeggen dat de paden voor rolstoelen toegankelijk zijn (wat niet zo is), maar als onervaren trampelaarster vind ik het dikke vette prima.


Ik dwaal af.


Ik deelde de dorm van m’n gh met jonge meisjes die idioot grote koffers bij zich hadden. Met meer kleren op vakantie dan ik in m’n kast heb?! Het werd me meteen duidelijk dat NZ een ander soort mensen trekt dan Azie. Sommigen komen hier echt alleen maar om te drinken en te bungeejumpen.


Ik had een paar dagen nodig om aan de zes uur tijdsverschil met Indonesie te wennen en heb op m’n gemak wat rondgestiefeld. Auckland museum was erg leuk, en ik ben niet heel erg een museumliefhebber dus kan je nagaan. Ze hadden o.a. gedeeltes over de Maori, over vulkanen, over oceanen, prehistorie en een kinderafdeling met veel beestjes, o.a. Nemo en Dori in een aquarium, lieeef!.


Voor ik Auckland verliet werd me toch even duidelijk gemaakt dat ik heus niet alleen maar in Azie lang ben. Ik moest op zoek naar een adapter om m’n snoertjesdingen in een stopcontact te kunnen doen. De jongen van de winkel, aardige jongen, moest in het magazijn kijken en in de tussentijd was ik door de winkel gaan lopen. Blijkbaar kon hij me niet vinden want ik hoorde hem roepen: hey giant?! Naaaaahhh! Dacht dat ik daar nu vanaf was! De volgende dag kwam ik daar terug omdat de adapter niet goed wasm zegt ’ie: hey giant, you’re back!


ROTORUA


In de Naked Bus naar Rotorua. Wat een exotische namen staan er op de verkeersborden, Papatoetoe Airport, Rotorua, Ngaruawahia, Te Kuiti, Whakateni (spreek uit: Fakkatani) en zo kan ik nog wel even doorgaan. Allemaal Maori namen met betekenissen. Wai komt veel voor aan het begin van plaatsnamenen betekent water, verder reikt mijn Maoritaalkennis nauwlijks.


Rotorua is een favoriet onder touristen vanwege de vulkanische activiteit en werkelijk, die ruik je al zodra je het stadje binnenkomt. Rotte eieren! Pfoeh! Pal tegenove het gh is een veld met bubbelende modderpoeltjes en dampende waterpoeltjes. Hier en daar kan je je voeten in hiervoor aangelegde voetenbadjes laten bungelen. Lekker warm!


Er waren verschillende dingen te doen rondom Rotorua, oa. een dagwandeltocht door een vulkaan die me supermooi leek want in een folder zag ik dat het landschap alle kleuren van de regenboog had vanwege die vulkanische activiteit, maar het lijkt wel of je hier nergens komt als je geen auto hebt. Heel frustrerend. Om me heen waren alleen mar mensen die weinig deden dan drinken en uitslapen en openbaar vervoer zoals in NL naar elk gat is er gewoon niet. Het enige waar ik heen kon met en shuttlebusje was een voormalig Maoridorpje dat in 1886 overvallen is door een hevige aardbevingen. Ook leuk, maar ik baalde dat ik die tocht niet kon doen.


GISBORNE


Gisborne ligt aan de oostkust en ik wist niet wat ik er ging doen behalve in de zee zwemmen, maar er ging in ieder geval een bus heen. We stopten bijna elk uur vor een pauze. In een van deie pauzes kwam ik de wc’s uitlopen terwijl een iets oudere vrouw net binnen wilde lopen. Ze schrok zich rot en riep uit: wow, you’re big!! Hmpf!


Mooie zee, koud na dat warme bad van Azie! Ook een mooie wandeltocht gemaakt, over boerenlandschap, tussen de geiten en de koeien door, met uitzicht op zee en bramen langs de paden.


LAKE WAIKEREMOANA


Voordat ik terug naar Aucland moest voor de meditatiecursus die ik heb gedaan, wilde ik eerst nog meer wandelen. Ik nam een bus naar Wairoa. Vanaf daar wilde ik richting het meer Waikeremoana om daar een paar dagen te trampelen.. Het meisje, Abby, dat in de rij voor buskaartjes achter me stond bleek daar toevallig ook heen te willen dus we zijn samen verder gegaan.


Vanaf Wairoa konden we een taxi nemen of gaan liften. We besloten te liften, voor ons allebei de eerste keer. In Azie had ik een paar keer een lift gehad, maar dat was niet met opzet. Het duurde helemaal niet lang voordat we en lift kegen. Een aardige extra large kiwi bracht ons een paar mijl verder en voordat hij ons verliet, vroeg hij: you want one of my koemiekoemie’s? Dat bleek geen oneerbiedig voorstel, hij wilde ons een soort groente geven, iets wat van buiten lijkt op een watermeloen/pompoen. We namen er eentje mee en een nee tegen vijf perziken en twee te lekkere broodjes van de bakker werd ook niet geacepteerd.


We hadden drie liften nodig voordat we onze bestemming bereikten. Het was toen al te laat om aan de trekking te beginnen. Wat we deden was een uur lopen naar een ander meer en vanaf daar met een zware roeiboot dat meer over roeien naar een huisje op Sandy Beach. Onderweg nog even gepauzeerd op een klein eilandje op het meer en op dit eilandje was ook weer een meertje. Geinig.


In het Sandy Beach huisje hebben we onze kumekume gedeeld met een Canadese moeder en haar adhd-zoon. Was gezellig en we zagen ook nog possums om het huis lopen. Hoge aaibaarheidsfactor, maar de kiwi’s zien ze liever dood dan levend omdat ze vanuit Australie her gebracht zijn en hier geen natuurlijke vijanden hebben waardoor ze de kans hebben de oorspronkelijke dieren van NZ opeten, o.a. de kiwivogel en ok vreten ze de bomen dood.

De volgende ochtend vroeg opgestaan omdat we het hele meer weer over moesten roeien, ruim anderhalf uur, in de regen, brrrr. Tegen twaalven begonnen we aan de wandeling rondom het Waikeremoana meer. Vier dagen supermooi langs het water en door het bos gelopen. Het landschap was echt heul mooi, bomen die helemaal met mos waren begroeid, paarse paddestoelen (lekkah!), enorme rietpluimen, vogels die heel aparte geluiden maken (de tui schijnt in de steden ringtones na te doen) en natuurlijk het meer.


We hebben vier dagen gelopen en drie nachten in hutten geslapen. De hutten waren, zoals ik al zei, echt goed voor elkaar, zelfs stromend water. Het water is opgevangen regenwater. Elke hut had een gedeelte met stapelbedden en een kookgedeelte. Abby had een gasdingetje mee zodat we konden koken. Voor twee van de vijf avonden hadden we van dat echte trekkerseten uit de outdoorshop waar je allee kokend water bij moest doen om macaroni met groenteprut te krijgen, maar echt bijzonder is dat niet. Je kan het net zo goed zelf doen en dat deden we de andere avonden. Gewoon noodles koken en er soepgroente erbij of cup-a-soup en kruiden zitten al bij de noodles. Voor ’s ochtends hadden we de eerste drie dagen nog brood en daarna havermoutpap en aardappelpuree met kaas, hmmm! Tussendoor hadden we de eerste drie dagen nog appels en daarna deden we het et mueslirepen en nootjes.


Abby bleek ook van eten te houden en we hadden het constant over eten en we snakten op dag twee al naar van alles en nogwat wat niet in onze rugzak zat. Bij terugkomst in Wairoa hebben we de supermarkt geplunderd en zitten lunchen met chocola, muffins, chips, kaas, vers brood en zelfs een glas wijn terwijl ik daar al in geen maanden zin in had gehad.


De dames van de info vertelden ons dat alle gh’s volzaten vanwege paardenraces die in Wairoa gehouden werden, maar ze belde een vriendin van haar en daar konden we terecht.


Trish is een fantastisch mens 65, extravert en veel mooie verhalen. Haar huis is een heerlijke chaos en ze is met dertig dingen tegelijk bezig. Kunst maken, de tuin onderhouden, haar huis inrichten (er moeten nog steeds verhuisdozen worden uitgepakt want ze is vijf jaar gleden verhuisd), het aangebouwde huisje wat ze verhuurt opknappen, etc. Goed gevoel voor humor en ze kan nog goed koken ook. Ze vond het hilarisch hoeveel Abby en ik aten en hoe we de volgende ochtend terugkwamen van de bakker met zakken vol muffins en chocoladedingen.


Ze nam ons de volgende dag mee naar Mahia, daar zwemt een dolfijn die het leuk vindt om met mensen te zwemmen. Ze heet Moko en zwemt daar sinds een paar jaar. Het is nog een jonge dolfijn en de kranten stonden vol met haar toen ze afgelopen of vorige zomer twee spermwhale (zaadwalvis??) babies van een zandbak wist te krijgen en ze ze ook nog terug naar de open zee loodste. Dit was de mannen met de bootjes niet gelukt.

Het was zo superleuk en bijzonder om zo dichtbij een dolfijn te zwemmen en zelfs aan te raken!!! Ik kon zelfs de geluidjes horen!!


Eerst waren er mensen met een boot die Moko daar hielden door haar met een bal en een surfplank ver van het strand te houden. Ik was daar heengezwommen, maar ik kon er niet zo lang blijven omdat het water zo koud was. Toen die lui met dat bootje weggingen, kwam ze naar het ondiepe, waar het water tot kniehoogte kwam zodat iedereen die wilde haar nu kon zien.


De volgende dag moest ik weer richting Auckland, voor de meditatie retraite die ik eigenlijk al in Nepal zou doen, maar dat liep niet naar verwachting want Rogier kwam!


Nu dus in de herkansing.
















Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer