Ayuthhaya. een verpletterende indruk

 

Geen bus met travestieten en geen Chiang Mai. In eerste instantie dan.

 

Ayutthaya

Omdat plannen nog steeds per minuut veranderen, belandde ik in de trein naar Ayutthaya, toch weer een eind terug richting Bangkok dus. Ayutthaya is een voormalige hoofdstad van Thailand en je kan er vooral veel tempels, die heten hier 'wats' bekijken. De treinreis was enorm leuk. Houten bankjes en ik kon mn voeten niet kwijt omdat er een doos mango's stond op de plek waar mijn voeten en die van mnijn overbuurman ook hadden kunnen staan. Ik zat opgefrummeld met mn backpach en mn kleine rugzak op schoot, met mn voeten in het gangpad. Iedere vijf minuten kwam er iemand langs die sticky rice probeerde te slijten, of fruit, of ander fruit, of drinken of nog weer wat anders. Tot zover wat er leuk aan was voor mijn medepassagiers. Wat leuk was voor mij was dat iedereen eten kocht en dat ze me allemaal alles wilden laten proeven. Wat wil je nog meer. Zo typisch trouwens dat ze zelfs bij fruit een zakje verkopen met scherp spul om je fruit (aan een sateprikker) in te dippen.

Ik ben twee dagen in Ayutthaya geweest. De eerste dag dacht ik een lekker stuk fruit te zien als ontbijt, maar het was een soort aardappel. Ik liet me daardoor echter niet uit het veld slaan en heb ik een paar tempels bekeken. Heel mooi, maar ik moet echt eens een boek zoeken voor wat meer achtergrondinfo, voel me echt een nitwit.

In mn guesthouse sliep ik naast de guesthousezanger, Lek Clapton. Ja, hij zong elke avond liedjes van Clapton (Laylor, yoy got me on my knees, Laylor, why don't you ease my worries mind, Laylor), maar ook van Bryan Adams (I don't wanna stork about it). Klonk erg goed eigenlijk en om zijn tekst mag ik eigenlijk niet lachen want hoeveel woorden Thais spreek ik nou helemaal (Joeng = mug! & Aarroimaa = heeerlijk), maar het was toch grappig.

Lek is sowieso een grappige vent met goede ideeen bovendien. De tweede dag Ayutthaya was het een beetje warm en ben ik lui binnen blijven hangen om te lezen, maar hij vond dat niet kunnen. Aan het eind van de middag zijn we dus op fietse naar de rivier gegaan waar de werkolifanten in bad gaan, samen met hun verzorger! We zaten naast het water op de grond terwijl er een halve meter van me af een olifant stond met iemand erop. Waddapadja! Toen de verzorger uitgepraat was met Lek, ging hij samen met z'n olifant in het water. Zo kwamen er een stuk of twintig olifanten voorbij.

Nadat de olifanten uitgepoedeld waren, liepen we terug naar de olifantenweide daar waren babyolifantjes! Eentje van 7 maanden en eentje van vijf maanden. Zooooooooooo lief! De jongste ging namelijk op m'n voet staan en de iets oudere was geen haar beter want die wilde met z'n slurf onder m'n rok koekeloeren en m'n slipper uittrekken, maar dat kon ik natuurlijk niet toestaan.

's Avonds heb ik goochelles gehad van de baas van het guesthouse. s 'Avonds nam hij mij, een Est en z'n zoon mee naar een karaoketoke in de stad. Ik had me mentaal voorbereid op een hossende massa en droeg braaf m'n paspoort op mn buik, maar t was juist een lege toko met plastic stoelen en het waren de werkneemsters die stonden te zingen in veel te korte rokjes en sjaggerijnige smoeltjes. Straalde eenzaamheid uit. Toch geinig.

 

Hier overnachten wij

Eagle Guest House Pon, Chiang Mai

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer