Beijing 1 en 2

Beijing deel 1
 
Jee... alweer bijna en maand geleden kwam ik in Beijing aan. Man! Wat een drukte! Rogiers famie, met wie ik ergens in een huis zou logeren, zou pas twee dagen late komen dus ik moest eerst zorgen voor onderdak. Gelukkig kon ik 'waarschijnlijk' wel twee nachtjes bij Rogiers coach Titus, of bij de reserves logeren. Die woonden allemaal vlakbij de roeibaan dus dat leek me ook handig. De roeibaan ligt namelijk 40 km buiten het centrum van Beijing. Maar goed, als je iets wilt, moet je het wel regelen natuurlijk. Tijdens de treinnreis was de accu van m'n telefoon leeggelopen en ik had Rogier nog wel even aan de lijn gehad, maar ik wist nog niet of het wel of niet kon, en hij zou me het telefoonnummer van Titus sms-en, maar alles wat ik had gekregen waren twee lege sms-jes. Daar kwam ik achter terwijl ik in het kantoortje van de beveiliging (ik had m'n goedste Chinees en m'n allerhulpelooste blik gebruikt) zat te wachten tot m'n telefoon een beetje was opgeladen. Maar toen had ik dus nog niks. Na een hoop traplopen vond ik een internetcafe, de adresgegevens die ik nodig had. Alleen kon ik er nu niet achter komen of er een bus ging en zo ja vanaf waar etc etc. Uiteindelijk heeft een jongen, die naast mij heftig zat te gamen, me geholpen. Toen een kaart en google en google earth allemaal niet bleken te helpen, is ie met me meegegaan met bus en bus en tram en tram. Uiteindelijk heeft ie me overhandigd aan twee vrijwilligers (heel Beijing zag blauw van de vrijwilligers die Speciaal voor de Spelen rondliepen) die met me meegingen in een bus die naar de roeibaan ging. Van station tot roeibaan heeft me uiteindelijk ruim 4 uur gekost. Wat voelde ik me een hulpeloos kuiken zeg! :S
Ergens halverwege deze wereldreis binnen Beijing kwam ik op het idee om Titus te bellen om te vragen of het eigenlijk wel kon. Gelukkig kon het. Ook Rogier had ik al een paar keer aan de lijn gehad, maar steeds in de metro dus ik ging steeds weer een tunnel... In ieder geval zouden we elkaar dezelfde dag nog even kunnen zien bij de roeibaan. Jeuuu!!!!
 
Peter, reserve van Rogiers acht, haalde me op van vlakbij de roeibaan en toen was het de truc om het villapark waar de reserves verbleven binnen te komen. Aan de poort stonden namelijk twee of drie beveiligingsknulletjes die nogal authistisch reageerden toen ze begrepen dat ik naar binnen wilde. Dat kon ECHT niet hoor! Uiteindeiljk kon het wel, nadat we ze ervan overtuigd hadden dat ik goed volk was en dat ik alleen maar voor een paar uurtjes op bezoek kwam en dat ik absoluut niet in het park zou blijven slapen.
 
Het eerste wat ik deed was douchen, na 38 uur treinen en me daarna een weg door Beijing vechten, voelde ik me behoorlijk vunzig. En toen wachten tot ik iets van Rogier zou horen, en me dan bedenken dat we volgens mij een tijd hadden afgesproken, oooohwww shit! Snel op een oranje fiets het park uitgecrosst, lief naar de beveiliging gelachen, en op m'n allersnelst en oa over een viaduct waar ik natuurlijk -pffff- totaal niet op zat te wachten, naar de roeibaan gefietst. Ik zag 'm gelukkig meteen staan bij een busje waar net riemen in werden gesleept. Aaaaah ik had zolang uitgekeken naar 't moment dat ik 'm eindelijk weer een knuffel kon geven en het was heerlijk! En hij had nog stroopwafels voor me ook. Na een paar minuten bleek dat Titus er ook bij stond dus ik hem me aan hem voorgetseld en ben daarna met Rogier een stukje gaan lopen. We kwamen jammergenoeg niet verder dan de overkant van de weg, want toen belde z'n andere coach dat 'ie als de wiedeweer naar het Olympische dorp moest komen voor een bespreking. Dat was dat. Tien minuutjes is wel heel kort als je elkaar drie en een halve maand niet hebt gezien :S Maar wel heuul fijn!
 
Daarna moest ik natuurlijk wel weer het park in zien te komen. Een hoop gedoe en ik moest naar de beveiliging van het park en de politie en weet ik wie allemaal om papieren in te vullen, maar uiteindleijk kreeg ik een pasje waarmee ik in het park kon blijven. De beveiliging was echt nog autistischer dan ik eerst dacht. Het is mij niet ovrkomen, maar Titus wel; soms als een van ons het park uitliep en zich dan bedacht en er weer in wilde, moest hij/zij serieus z'n pasje laten zien. Terwijl ze diegene er toch echt net zelf uit hadden zien lopen. Mafkezen!
 
Met de coaches die buiten het Olympisch dors sliepen en de reserves heb ik m'n Holland Heineken Huis-debuut gemaakt. We gingen naar het HHH om de opening van de Spelen op groot scherm te zien. Ik was echt in shock door de Hollanders die daar rondliepen, zoveel en zo oranje, maar ook vooral zo Hollands! En ze lulden allemaal Hollands ook. En de mensen achter de bar, ook Nederlanders, en ze verkochten gewoon kroketten! Nou zondig ik als vega wel eens als het om kroketten of frikadellen gaat (ja ik schaam me er ook enorm voor, maar je moet het maar zien als helpen met opruimen want het is afvalvlees he? varkensogen-koeiekin..), dus een kroket met mosterd.... oeiiii! Na de opening gingen we wel keurig meteen naar huis.
 
De volgende dag moest Jan Willem van Caroline (ejd 01 rulen ;-) ) voorwedstrijd roeien in de 4- en ik wou heul graag Caroline zien en de voorwedstrijd en Rogiers ouders en broer en zus zouden ook deze dag aankomen in Beijing, maar ik kon niemand bereiken dus ik liep enigszins gefrustreerd rond in het huis van de reserves. Uiteindelijk belde Sonja, ook van Gyas, me om te zeggen dat ze Caroline had zien lopen en ze zou proberen om Caroline m'n nummer te geven want die had een verkeerd nummer. Blablabla etc etc etc,  uiteindelijk ben ik naar de roeibaan gegaan en daar kon ik over de slagboom, want ik had kaarten voor de andere tribune en de beveiliging werd alweer zenuwachtig, Caroline en Marjolein (Rogiers zus) een knuffel geven. Gelukkig was ik nog net op tijd voor Jan-Willems voorwedstrijd.
 
Daarna snel naar huis om m'n spullen te pakken en te verhuizen naar het huis waar we met Rogiers familie en met de familie van zijn ploeggenoot Mitchel gingen logeren. Marjolein was er dus al, maar de rest van de familie had pech gehad en zou de volgende dag komen. Het was een huis vol, Mitchel z'n ouders, z'n zusje en haar vriend, maar ook Marieke, de vriendin van Mitchel en haar ouders waren er. Wat een kippenhok! De moeders moesten eerst nodig de meubels herschikken en het duurde niet lang of er werd al geboend en gesopt, zelfs de wc's kwamen aan de beurt. Met een aantal zijn we dezelfde avond naar het HHH gegaan, net als vrijwel iedere volgende avond tot aan de sluiting.
 
Marjolein en Marieke en ik waren de trouwste HHH-bezooekers. Het HHH-ritueel zag er in grote lijnen zo uit: een taxi regelen, in de taxi naar het hhh, Hollandse Vettigheid eten, op de foto en die dan gratis (we zijn immers wel ...) uitprinten, drankje halen (water -ik moet aanb m'n imago denken- en heeeel af en toe een biertje), dansen op de muziek van de coverband 'de Corona's' (leuk!!!!), klappen en juichen als er Nederlandse medaillewinnaars gehuldigd werden (gepresenteerd door Humberto Tan), Viva Hollandia meebleren, dansen op de muziek die de DJ draaide, om 2.00 taxi zien aan te houden, naar huis, 3.30 slapen. Voor de sporters waren het vast zware dagen, maar voor ons dus ook ;-)  Misschien hebben jullie ons wel op tv  kunnen zien, we waren namelijk best vaak, al hossend, prominent in beeld.
 
Oh, nog wel vermeldenswaard is dat we een keer 's nachts op de terugweg een lekke band kregen met de taxi. Thomas zat voorin en M&M en ik zaten met ons drieen op de achterbank te stuiteren alsof we in een jeep over een weg vol rotsen reden, maar de taxichauffeur leek niks door te hebben. We gebaarden hem naar de kant te gaan, maar hij deed nog steeds of hij niet nozel was. Uiteindelijk stopte hij en ik stapte uit om te checken. Ja hoor, zo plat als wat! De taxichauffeur keek uiterst verbaasd. Nadat we Marieke hadden overgehaald om toch ook maar weer in te stappen, hobbelden we langzaam verder naar een overdekt iets met slagbomen. Als Thomas er niet was geweest was die band volgens mij nu nog niet verwisseld, dus dat was onze redding. Terwijl de mannen bezig waren, liepen wij eromheen te geiten. We wilden gaan limbo-en onder de slagboom, maar ineens vloog de slagboom omhoog, en bam! weer naar beneden. In een kantoortje lag een Chinees vrouwtje helemaal in een scheur. We schrokken ons rot want we stonden er vlak naast, maar toen we haar zagen lachen, lagen we ook dubbel. Een Chinees met humor, niet vaak gezien hier. De rest van de rit was de taxichauffeur ook lollig getsemd. De hele tijd deed hij de lekke band na: goeng goeng goeng goeng goeng! Maar hij werd gekker en gekker, op het laatst haast griezelig.
 
Maar, let op, notabene, luister: we hebben ook cultureel verantwoorde dingen gedaan. We hebben een fantastische wandeling over de Chinese muur gemaakt, zo'n tien km over een stuk ongerestaureerd muur. Prachtig!!!! De bergen zijn prachtig en er waren bijna geen andere mensen, behalve wat plakkerige Chinese vrouwen die ons water probeerden te verkopen. Ik was met M&M en Sander, vriend van de fam van Mitchel. Op een gegeven moment zagen we twee van die verkoopvrouwen hard tegen elkaar staan schreeuwen. Marieke en ik begoinnen allebei te filmen en Sander liep er naar to: you want some water? Hahaha, dat was hilarisch!
 
Met z'n vieren gingen we ook naar het Zomerpaleis. Zodra we daar waren, begon het toch te regenen! En toen te hagelen! We hadden onderdak gezocht op een overdekte boot, maar het hagelde en regende toch naar binnen dus we werden wel nat. Ik had nog nooit zulke grote hagelstenen gezien, ze plonsen gewoon echt hard in het water! De bergen die aand e overkant van het water te zien waren, werden onzichtbaar en op een gegeven momentkonden we zelfs de brug die misschien dertig meter bij ons vandaan was niet meer zien. Lekker woest weer! Uiteindelijk hebben we nog wel het een en ander kunnen zien. Niet vervelend zo'n extra paleis als je keizer bent.
 
Verder nog de temple of heaven gezien en een bezoek gebracht aan de pearlmarket, waar ze alles verkopen wat echt nep is. En veel parels natuurlijk.
 
Oh, voor ik het vergeet, we hebben natuurlijk ook andere sporten gezien dan alleen roeien. We zijn twee keer naar hockey geweest en met Marjolein ben ik naar het tennis geweest en we zagen Venus Williams spelen, cooool!
 
Uiteindelijk draaide het natuurlijk allemaal wel om het roeien. Iedereen had verwacht dat de 4- a-finale en een medaille zou halen, maar dat gebeurde niet. Dat was een enorme teleurstelling, maar voor de acht en de lichte 4- waar ook iemand van Gyas inzat, konden we wel blij zijn wamt zij hadden iig de a-finale weten te halen. De Nederlandse damesacht had ook de finale gehaald en wist in een enorm spannende race op het laatste moment van de vierde plek naar de tweede plek te schuiven. Zilver! Na de damesachten waren eindelijk de herenachten aan de beurt. Waaahahhhhh, spannend!!!! We schreeuwden HollandHollandHolland zo hard we konden, maar ze bleven op een vierde plek hangen. We hoopten dat ze hetzelfde gingen doen als de dames, maar dat gebeurde niet. Vierde dus. Ik had geen idee wat Rogier ervan zou vinden. Vantevoren had ik steeds gehoord dat ze een medaille konden halen als bij hen alles goed ging, en als het bij een van de waarschijnlijk drie snelsten iets minder goed zou gaan. Ik was iig al enorm trots op ze dat ze dit hadden gepresteerd.
 
Na de race vonden we Rogier bij onze tribune, toch heel verdrietig, teleurgesteld. Ze zaten er zo vlakbij... Moeilijk, want 4e op de Spelen is natuurlijk hardstikke goed en ik vind het superknap, maar als je daar toch eenmaal bent en je grijpt er net naast, sja!
 
 
Het hele grote voordeel van dat de finale voorbij was, was in ieder geval wel, dat hij bij mij bleef in plaats van in het Olympische dorp!
 
Beijing deel 2
 
De volgende dag waren de families er nog, maar de rest van de week was ik met Rogier samen. Eerst moesten we serieus voor onze 'vrijheid' vechten, want degene aan wie we de sleutel van het huis moesten teruggeven, wilde ons niet uit het huis laten omdat de kaart met de code van het internet kwijt was. Blijkbaar was het een gloednieuwe modem met maar een kaart met de code. De Chinees, die perfect Engels sprak, begon helemaal te flippen toen wij zeiden dat we van niks wisten. Wat moest hij zijn baas wel niet vertellen? We moesten maar even tweehonderd Euro (!) betalen voor een nieuwe modem. We zeiden dat het vast wel mogelijk was om een nieuw kaartje te krijgen of een nieuwe code op de modem te laten zetten. Na zo'n driekwartier herhalingen van zetten, wilden we gaan. Ik liep naar de hal om mn schoenen aan te doen en m'n tassen stonden daar ook al. Gelukkig maar want toen Rogier ook opstond, rende die malloot naar de deur om mij tegen te houden. Hij greep me echt zo beet dat ik geen kant op kon. Ik schreeuwde een paar keer: don't touch me!!! Dat hiel niet echt. Uiteindelijk heb ik heb met mn zware wandelschoenen en enorme reotschop tegen z'n scheen gegeven en toen hij zag dat Rogier ook woest werd, liet hij eindelijk los. Ik stond toen buiten. Rogier was vlak daarvoor op weg naar de achterdeur, maar die was inmiddels dus teruggekomen omdat die kerel me niet los wilde laten. Het duurde nog even voordat hij Rogier er langs wilde laten. Inmiddels stond het schoonmaakdametje me buiten weer aan m'n tas te trekken, toen heb ik haar ook nog een paar keer op haar arm gemept. Toen stonden we allebei buiten. Die kerel zei dat we op de politie moesten wachten: 'police speaks English!'. Ja dahaag, dat zou een zeldzame afwisseling zijn, dus we zijn het huizenpark uitgelopen, en in een taxi gestapt.
In de taxi werd ik gebeld door het hotel dat die nare Chinees vlak voor hij link werd voor ons had geregeld. Of we het inderdaad wilden cancellen? Eh... huh? Ja doe maar! Straks komt ie ons nog achterna! We zijn naar een hutongbuurt (oude kleine mooie troeperig uitziende huisjes die helmaal hip zijn voor Chinezen met geld em dikke auto's) gegaan en hebben daar een hostel gezocht. Prima! Rogier blijkt een voorbeeldige bekpekker ;-) Om drie uur 's nachts belde die mafkees ons nog wel wakker en de volgende ochtend kreeg ik een onleesbare (blokjes) sms, maar dat zal me worst wezen.
 
We hebben een heerlijke week gehad, het ging zo snel!!!! Behalve de cultureel verantwoorde dingen zoals verboden stad, hebben we nog sport gezien: volleybal en handbal. Maar we waren het er allebei over eens dat de dingen die eromheen gebeurden het leukst waren. We hebben gekeken bij fitnessende Chinezen in het park. Eentje liep echt even een show weg te geven hoe sterk hij wel niet was (en was inderdaad bijzonder sterk). En Rogier had nog (net als Marieke eerder in de week) pluimpjesvoetbal gespeeld met Chinezen in weer een ander park dus we hadden zelf ook een paar van die pluimen gekocht, maar we konden (ok, ik dan, ik kon) er niks van. Verder hebben we behoorlijk wat rondgelopen en hier en daar wat gegeten, wat eigenlijk steeds weer leuk was. Ik word al vaak nagekeken en op de foto gevraagd, maar met Rogier erbij was het nog erger. Vooral als hij z'n Nederlandshirt aanhad. En nog erger als hij met z'n accreditatie liep te slingeren.
 
De week ging zo snel, weet eigenlijk nauwelijks wat we per dag hebben gedaan. De laatste dag was in ieder geval het fijnst omdat we vlakbij het Zomerpaleis een zwembad vonden!!! Toen moest ik eerst wel even voor drie euro een zwempak kopen, maar dat kan er wel af natuurlijk. Het was heeeeeeerlijk, zo relaxed!!!! Daarna gingen we elk onze eigen weg, en zagen we elkaar pas 's avonds weer in het HHH. De avond was alleen voor athleten en wie zij mee wilden nemen. Helaas geen Corona's, die stonden nu namelijk ook mee te dansen, maar wel leuk gedanst. Rogier was helemaal op en ik was ook wel behoorlijk aan het eind van m'n Latijn, dus om twee uur hielden we het voor gezien. Nog een stuk samen met de metro en toen moest ik uitstappen. Muuhuuhuuuuhhh!!!! Niet leuk!!!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer