CHINA!!!! Kunming, Shangri-La, Deqin

WHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!!

IK BEN IN CHINA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Na allerlei horrorverhalen had ik me een beetje gek laten maken. De overlandgrens van Laos naar China zou niet meer open zijn vanwege de Spelen of de Tibetkwestie, of ze zouden maar x aantal mensen per dag doorlaten en alleen heel vroeg in de morgen, ze zouden willekeurig mensen weigeren, etc etc.

Nou, vanaf nu luister ik naar niemand meer! Appeltje-eitje was het!

De bus ging tot Mingla, vanaf daar nam ik samen met twee Engesle kerels (de enige andere touristen) de slaapbus naar Kunming. De bedden bleken te kort voor mij (of...), maar gelukkig mocht ik met de twee Britten het enorme bed achterin de bus delen. Ja luxe ;-)

Voordat het slaaptijd was, stopten we nog ergens om te eten. Het leek voornamelijk groenten met vlees, of vlees met groenten. Maar, gelukkig vond ik een gerecht met paddestoelen, want ik probeer nog steeds vega te eten. Het bleken ingewanden! Smaakte niet slecht trouwens.

Kunming

Na vijftien uur bus was ik wel uitgeslapen. Kwam mooi uit want we waren in Kunming (1 miljoen inwoners). Waaaaaaaaaaaaaahhhhh echt China!!!! Ik wilde de bus nemen naar een guesthouse dat in m'n Lonely Planet stond, maar het koste me ongeveer een uur -echt!- voordat er iemand met me wilde proberen te praten.

Ik was enorm verbaasd; steeds als ik op een Chinees afstapte, begin hij of zij al afwerende gebaren met de handen te maken. Als ik op m'n kaart wees, wilden ze er niet eens naar kijken! Heel vreemde ervaring.

Je zou zeggen, zijn er geen helpdesks? Ja die waren er wel, maar niemand sprak Engels en Uland heeft me een paar woorden Chinees geleerd (woh poeh ming bai: ik snap er geen bal van!), maar ik kan me niet echt verstaanbaar maken, dus dat schoot niet echt op. Verder geen tourist te bekennen. De Britten hadden een taxi genomen naar een of ander te duur hotel, heb je ook niks aan dus.

Uiteindelijk had ik een busnumer, maar toen ik de buschauffeur op de kaart aanwees waar ik uit wilde stappen, begon hij hard met z'n handen te wapperen en nee te schudden. Dan maar weer uit de bus. Ik vond het nog steeds niet erg -ik was namelijk in China!!!- maar ik begon me wel af te vragen of ik onder een brug moest gaan slapen.

En eigenlijk zoals het tot nu toe steeds gaat: op het moment dat niks meer mogelijk lijkt, komt de oplossing vanzelf. (Ik geloof haast niet meer in toeval!) Dus daar was Gesa, een Duits meisje dat Chinees studeert en op weg was naar hetzelfde guesthouse. Aan de ene kant enorm frustrerend dat ik in m'n uppie in anderhalf uur tijd nog steeds niet verder was gekomen dan het bus/treinstation, aan de andere kant misschien ook maar een keer blij zijn met hulp van anderen. Nam me wel meteen voor om zoveel mogelijk Chinees te leren.

In Kunming twee dagen opgetrokken met Gesa en haar Japanse vriendin Anzou, gezellig! Kunming is groooooot! En modern! En oud! En Chinees! Ik heb twee dagen met een big smile rondgelopen, kon haast niet geloven dat ik nu eindelijk echt in China was!

In twee dagen Kunming niet echt cultureel verantwoorde dingen gedaan. Vooral rondgelopen en rondgefietst.

Overal om me heen hoor ik 'gkauw!', en zoals ik al vermoedde bleek dat 'lang' of 'hoog' te betekenen. Ze vinden me dus lang hier. Terwijl ik hen helemaal niet zo klein vind. De mensen in Thailand en Laos zijn over het algemeen kleiner. Wel weer wat geleerd.

Op een markt waar ik iets at (tofu denk ik..) werkte een Chinees meisje en haar Engels was goed! Ze heeft me wat nuttige zinnen geleerd. Ik was een beetje aan het shoppen dus oa: woh dz sj kahisja (ik kijk alleen maar rond) was erg nuttig. Maar als ik het ook maar even verkeerd uitsprak of niet de goede toon gebruikte, keken ze me aan alsof ik gek was. Wat ik dan weer erg lollig vond.

Net als in Thailand en Laos is overal eten te vinden dus ik was in m'n element. Ik heb een waterijsje met (dop?)erwtensmaak gehad, dat is heel normaal hier! En aardappelen met  spicy meuk, en tofu op een stokje, en dumplings en bautze (allebei soort bapaobroodje) en een soort noedelcreatie waarvan ik de naam niet weet. Geen bami of nassi te bekennen.

Shangri-la

Shangri-la. Als tourist in Yunnan moet je er toch geweest zijn, zeker als je niet naar Tibet gaat, toch een beetje Tibet proeven. Veertien uur in een slaapbus. Beetje pech dat deze bedden nog kleiner waren dan in de vorige bus en dat ik in het midden van de bus lag, dus geen raam.

Shangri-la ligt een stuk naar het noordwesten. Erg mooi in de bergen, er lopen yaks rond, de huizen zijn in Tibetaanse stijl (, en sommige mensen dragen traditionele kleding. Heel mooi, maar wel enorm zonde dat bijna alle huizen op de begane grond souvenirwinkeltjes zijn. Net een groot shoppingcenter! Dit vind ik ook weer frustrerend, dat ik zo afhankelijk ben van mn lonelyplanet en van internetbronnen. Er zijn vast wel stadjes en dorpen die net zo mooi zijn, maar die niet zo, hoe zeg ik dat aardig, veranderd zijn. Maar als ik daar al zou kome, is er nog steeds die taalbarriere. Ik moet echt even omschakelen hier!

Toch onwijs leuk gehad in Shangri-la. Op zoek naar lunch vond ik een ieniemienie Tibetaans eethuisje. De mensen die er werkten zaten achter een laptop toen ik binnenkwam en ze lagen in een deuk. Ze zaten Ice Age 2 te kijken. Er werd meteen een stoel voor me bijgehaald. (Pannekoek met yakyoghurt, apart..)

Na de film verder door het stadje gebanjerd. Het begon te regenen en zo rolde ik een theewinkel binnen. Ik kreeg allerlei thee-en te proeven. Voelde me enigszins bezwaard, moest ik iets kopen? Maar het regende nog steeds dus doe nog maar een kopje (eierdopformaat) Yooooo!!!!!!!! Lekkah!!!!!! Ik weet niet wat Pickwick verkoopt, maar thee kan het niet zijn! 

Ik kreeg oa groene thee, pu-er thee (uit Yunnan) en zwarte thee. Vooral de zwarte thee (weet niet welke soort) vond ik enooooooorm lekker! Smaakt heel zacht en het lijkt haast of het water dikker wordt, zoals bij dropwater. Moeilijk om goed uit te leggen.

Uiteindelijk heb ik wat van de zwarte thee gekocht en ben ik teruggegaan. 's Avonds was er op het marktplein een soort housemuziek, waarop heel Shangri-la elegant in een kring aan het dansen was.

Ik stond een tijdje te kijken en raakte aan de praat met John uit Hongkong. Hij bleek de volgende dag naar een national park te gaan, had al vervoer geregeld en ik kon ook wel mee.

Was enorm leuk. Enorm gelachen en het park was mooi, mooie meren! Mooie bergen! Wel erg touristisch op z'n Chinees. Hoppa, allemaal in de bus. Getteter door een microfoon. Hoppa, allemaal uit de bus, stuk lopen en weer in de bus.

Het hoogste punt was 4000 meter. Ik voelde duidelijk dat m'n harstlag hoog was en ik was sneller buiten adem dan normaal, maar ik voelde me prima. Om me heen allemaal Chinezen met zuurtsofspuitbussen. Spuitbussen en camera's...

's Avonds gegeten met John en enorm leuke gekletst over hoe Chinezen/hij en Nederlanders/ik tegen werk, geld en relaties aankijken. Geinig, hij is accountant bij KPMG en hij vertelde dat iedereen op kantoor ook een Engelse naam moet hebben. Veel collega's kennen geen Engelse namen en dan gebruiken ze maar een Engels woord, zodat hij nu collega's heeft met de naam: Credit Chan en Debit Hao! Vraag me af hoe serieus niet-Chinese clienten je dan nemen...

John zie ik waarschijnlijk in Beijing weer, want tijdens de spelen werkt hij daar op kantoor.

Na het eten nog even naar een tempel geweest waar ik de dag ervoor ook was. Zoals ik hoopte (ook geen toeval natuurlijk) was er nu en gids die Engels sprak en die wel uitleg wilde geven over de muurschilderingen. Ik was namelijk totaaaaal in shock over de wrede afbeeldingen, vooral eentje waarbij een blauw monsterachtig wezen brute seks had met een vrouw terwijl er allemaal enge wezens en gezichten van alle kanten kwamen. Leek mij niet zo Boeddhistisch ofzo... De gids legde uit dat ik dat niet zo letterlijk moest nemen. Op alle afbeeldingen waren immers wezens te zien die niet echt bestaan, althans in deze wereld. Dat bleef hij maar herhalen. Als monniken mediteren raken ze in hogere sferen en dan nemen ze van alles waar. Blijkbaar te vergelijken met seks of een orgasme. (maar hoe weet een monnik dat nou???) (soms voel ik me zo'n dom kuiken...)

Vlakbij Shangri-la ligt een enorm tempelcomplex (Ganden Sumtselling Gompa), mooi! Groot en binnenin heeeeel veel kleuren. Ik was er lekker vroeg, superrustig. Ik moest wel vroeg gaan want ik wilde de bus verder naar het noorden, naar Deqin nemen. Terug in het guesthouse liep ik tegen Gesa en Anzou op. Die bleken de avond tevoren te zijn aangekomen. En die wilden ook best mee naar Deqin, leuk!!!

De bus naar Deqin doet er 6 a 7 uur over. We hadden supersupersuper uitzicht, de bergen zijn echt gruwelijk mooi!!! (ik denk dat je het op google earth wel kan zien). Misschien heb ik teveel gekletst over kotsende mensen in de bus, want nu was ik aan de beurt (geluidloos). Goed dat ik naast het raam zat. Verdere details zal ik je besparen. Eeeeeeeindelijk in Deqin ben ik achter Gesa en Anzou aangesjokt, als zij er niet waren lag ik, denk ik, nu nog steeds op het busstation. Denk trouwens dat het door eten kwam want ik had mn reisziektepil genomen en de volgende dag (en vandaag) was ik nog steeds ziek. En dan wou ik wel even dat ik thuis was, pffffff :S

Maar morgen ben ik weer beter want dan ga ik naar de gletser in Myniong! Yoooo het is zo mooi hier!!! Geloof dat ik nu wel beter genoeg ben om even over de markt te lopen.

Moioooo!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer