Een vluggertje India

Een vluggertje India:
 
Wat een chaos, zowel mijn reisschema als het land voorzover ik het gezien heb (de staat Rajahstan in het noordwesten van India)
 
Op de 7e november vertrok ik 's ochtends uit Kathmandu. Begin van de avond stak ik met nog drie touristen de grens over. Wat een chaos! Indiase vrachtwagens zijn mooi met veel kleuren, maar de zwarte walmen die eruitkomen zijn walgelijk. Voor en na de grens was enorm veel van dit grote verkeer en iedereen liep te hoesten en te proesten. Echt heuuul smerig was het.

Het immigratiekantoor aan de Indiase kant bleek een oud huisje (bijna een krotje), weggestopt tussen onoverzichtelijke winkeltjes. Het 'office' bevond zich eigenlijk op de stoep van dit pandje. Er stond een groot oud houten tafeltje en daarachter zat een man die wel honderd had kunnen zijn. Hij zette een stempel in de paspoorten dus we konden op zoek gaan naar een bus richting Gorakhpur. Vanaf daar moest ik de trein nemen naar Varanassi (en vanaf daar nog weer een trein etc etc).
 
Het viel niet mee. Indiers zwermden om ons heen om te beweren dat er geen bussen, geen taxi's, geen weetikwat waren, maar dat zij wel een oplossing hadden. Natuurlijk... Dit soort praatjes kende iedereen vanuit Nepal en anders waren we er iig op voorbereid door Lonely Plantes, Rough Guides enz., dus we bleven zoeken naar de bus. We kwamen trouwens nog wel een kerel tegen die er wel was ingetuind. Hij had bij een dubieus loket een ticket gekocht voor een minibus die uberhaupt niet bleek te bestaan. Stond 'ie daar op het busstation, te wachten, en te wachten, en te wachten... wel een beetje sneu eigenlijk.
 
Uiteindelijk bleek de bus gewoon een heel stuk verderop te staan. We hadden geluk dat we zo lang gezocht hadden want de bus was bomvol. Normaalgesproken niet zo fijn, maar in India wel want we konden letterlijk en figuurlijk het dak op. Prrrrima! Alleen ik moest zoooo nodig plassen en er was nergens een wc. Als een echte Indier heb ik in het donkerste hoekje dat ik kon vinden het 'openbaar toilet' gebruikt.

Enorm genoten van de twee uur durende reis op het dak van de bus. We zaten/lagen er met z'n vieren, dat was een hoop armen en benen vlak naast de stapel tassen die op de bus was gebonden. Verder lag er nog een Indier te slapen. Hoewel.. bij de tweede keer dat ik een vinger tussen m'n billen voelde begon ik me ernstig af te vragen of 'ie wel echt lag te slapen. Kon het niet zien want het was pikkedonker (wel mooi sterren kijken zo)
Net toen ik me zover mogelijk naar de andere kant van de bus begon te verplaatsen, werd er bruut geremd en kwam de buskaartjesman de ladder op. 'Liggen!' 'Politie!' Voor de rest was het echt erg rustgevend.
 
We bereikten Gorakhpur en sloegen alle tuktukmannen die ons voor een kapitaal naar het busstation (100m verderop, niet 5km zoals zij zeiden) wilden brengen, van ons af. Op het treinstation van Gorakhpur werd ik nog verrast door een lijk dat onder een kleedje op het perron lag. Dat verwacht je toch niet?! Pal voor het stalletje waar je water kan kopen, de familie zat wel in de buurt. Kennelijk wilden ze hun dode in Varanasi cremeren.
Varanasi schijnt een shortcut naar de hemel te zijn. Als je daar wordt gecremeerd, ben je er zo. Ik had deze allerheiligste stad met eigen ogen kunnen bekijken, als we niet bjina zeven uur vetraging hadden gehad. Jammer! Nu had ik nog net genoeg tijd om m'n aansluiting naar Delhi te halen.

In de trein raakte ik met een Fransman aan de praat. Deze bleek zich te hebben laten piepelen door een wildvreemd figuur in de trein die beweerde dat het treinticket dat hij (de fransman) had niet bevestigd was, en dat hij bovendien extra moest betalen voor z'n bagage. Dat heeft hem zo'n vijftien euro gekost terwijl het treinkaartje maar ong. vijf euro was. Arme Fransman!
 
Alle reisgidsen en medereizigers waarschuwen voor dit soort scams. Toch was ik er zelf ook bijna ingetuind. En misschien een paar keer wel helemaal, maar dan zal ik dat dus niet weten. Ze brengen het allemaal zo geloofwaardig, dat is het probleem, en overvallen door de chaos en het Hindi wat ik niet versta, dacht ik ook wel eens bijna dat ze de waarheid spraken. Bijna.

In Delhi was ik er bijna ingeluisd door iemand die beweerde dat het loket voor buitenlanders (ik moest nu een kaartje naar Bikaner hebben) tijdelijk gesloten was wegens verbouwing. Nu werd daarvoor in de Lonely Planet gewaarschuwd en toch was ik bijna overtuigd. Er werd tenslotte wel verbopuwd aan het station en ik had al aan zo'n tien mensen gevraagd waar dit loket was en iedereen wees een andere knt op. Maar goed, deze gozer zag er gewoon te glad uit. Hij wilde me zelfs beletten om weer het stationsterrein op te gaan. Dat mocht ik vogens hem niet omdat ik geen kaartje had. Terwijl je kaartjes toch echt alleen op het stationsterrein kan kopen. Wat-apart-ja!
Onzin dus. Gozer aan de kant geduwd, kwam er alweer een volgende glibber. Dat ik toch echt naar de overkant moest want ik kon m'n kaartje alleen via een agencie kopen. En hij had toevallig wel een visitekaartje van een goed agencie. Wat toefalliiiig! Ik wilde m'n heil gaan zoeken bij de touristpolice, maar niemand van hen bleek Engels te spreken.
Toen werd ik echt heel sjaggerijnig en wanhopig en dat hielp uiteindelijk. Weer een andere Indier schoot 'te hulp' en wilde me naar een onafhankelijk touristeninfokantoortje brengen. Het was vlakbij en ach, wie weet. Wonder boven wonder was het ook nog zo. Iemand van dat kantoor heeft me helemaal tot aan het touristenloket van het station gebracht zodat ik gewoon een kaartje kon kopen.
 
De trein zou pas aan het einde van de dag vertrekken. Ik besloot mijn grote stedenbeleid (wegwezen met de eerste de beste bus) even aan de kant te schuiven en op zoek te gaan naar relatieve rust. 

Om te beginnen zocht ik mijn heil in een Sikkh tempel. Daar liepen 'echte Sikkhs'; mannen met tulbanden, zwaarden en baarden, maar ook minder opvallend geklede mannen, vrouwen en kinderen. Het was een reuze-gezellige tempel. Er was een grote buitenplaats met een rode loper rondom de tempel. Op de buitebplaats stond hier en daar een ding, sja hoe zeg je dat, een soort zuil, waar mensen omheen liepen. Ik zag een meisje naar me kijken en voor ik het wist sleepte ze me mee naar binnen. Binnen lag dikke vloerbedekking en er waren verschillende altaren. Ze vertelde dat ze 29 was, dat ze met haar echtgenoot elke zondag 9 km heen en 9 km terug naar de tempel liep, en dat haar dochter van tien dan thuis bleef. (En nu hier even knielen)

Ze sleepte me al kletsend van altaar naar altaar. Dat ze Engelse les gaf en dat haar echtgenoot ook Engels had gestudeerd en blabla zoefzoef, binnen vijf minuten stonden we weer buiten en nu moesten we om een bak (zeg maar zwembad) met heilig water lopen. Daarna gingen we eindelijk naar 'het ding'. Ook daar moesten we omheen lopen en dan beurtelings het ding en je voorhoofd aanraken, want zo gaan alle zorgen uit je hoofd. Echt heel handig. En weer voor ik het doorhad, stond ik alweer buiten en was ze verdwenen.

Zonder zorgen liep ik naar het metrostation en nam de metro naar Old Delhi, om het Red Fort te bekijken. Was mooi. Veel eekhoorntjes.

Bikaner
Aan de rand van de woestijn. Ik wilde hierheen om de rattentempel te zien, de kamelenboerderij, en om een kamelensafari te gaan doen.
Bij aankomst in Bikaner was ik zo gaar dat ik eerst ergens op straat chai ben gaan drinken. Chai is thee zoals ze het in Nepal drinken. Er wordt melk gekookt, met heul veul suiker. Daar gaat massalathee bij in, wat kardemom en wat gember. Heul lekker! In Nepal drinken ze het ook de hele dag, maar daar had ik het nog niet zo lekker gehad.

Goed, chai dus, een gefrituurd ding erbij, op naar een guesthouse. Hele ochtend bezig geweest om kamelensafari te organiseren. Toen dat eindelijk geregeld was, nam ik de bus naar de rattentempel. De bus was al vol en ik was eigenlijk verbaasd over hoe verbaasd de mensen in de bus waren een tourist te zien. Tot groot vermaak van mijn medepassagiers was ik veel te lang om enigszins nornaal te kunnen staan.

Een familie die met z'n vieren op een driepersoonsbanke gepropt zat, schoof een dochtertje van de bank om plaats te maken voor mij. Ik wilde dat eerst niet, maar staan leek me afschuwelijk dus uiteindelijk ging ik toch maar zitten. Ik zat prima op anderhalve bil dus ik nam het van de bank geschoven meisje op schoot en zo was iedereen weer blij. Ik was vooral erg blij toen we eindelijk bij de tempel aankwamen.

Erg apart die tempel. Veel ratjes! Iedereen keek uit naar de witte rat, daar scheen er eentje van rond te lopen. Als je die zag, zag je de God (weet even niet meer welke) en dat bracht geluk. Ik had duidelijk een geluksdag want ik zag de witte rat.

Mijn feestje was compleet toen ik bij de kamelenboerderij aankwam. Driehonderd kamelen kwamen vanuit de woestijn aandraven om te eten en te drinken. Wat een onwijs grappige beesten zijn dat. Zo parmantig!
 
's Avonds heb ik door het oude gedeelte van de stad gelopen. Daar raakte ik met een opa van 74 aan de praat. Hij nodigde me uit voor chai bij hem thuis. Ik vond het geen erg vreemde man dus ik vond dat het wel kon. Zo ontmoette ik z'n hele familie. Zijn kinderen met aanhang, en hun kinderen. De schoondochters werden aan het werk gezet. Er moest fruit komen en chai en ik moest ook blijven eten. Was erg gezellig, maar ook heel apart. Zijn schoondochters mochten hem niet recht aankijken, althans niet als ze geen sari voor hun ogen hadden hangen. Het meest verbazende daaraan vond ik dat opa zij dat dit uit respect voor de dames was.
 
De volgende dag zat ik met een dooie mus want de kamelensafari was gecancelled. Ik besloot naar Jaisalmer te gaan. Dat was wel ruim een halve dag in de bus, maar ik wilde hoe dan ook in de woestijn op een kameel.
 
Jaisalmer
Jaisalmer vond ik een stuk mooier dan Bikaner. Ben blij dat ik gegaan ben. Op het hoogste punt van Jaisalmer ligt een groot fort. Daarbinnen staan een paleis, een aantal Jaintempels en veel havelli's (huizen met binnenplaats). Alles is gemaakt van geel zandsteen. Het paleis was supermooi van binnen. Bijna geen stukje palaies dat niet versierd was. Moghulkunst; alles zo gedetailleerd en fijn, maar nergens teveel. Grappig was dat er ook Delfts blauw was.
 
Vanuit Jaisalmer kon ik wel de kamelensafar regelen. Drie dagen, twee nachten. Onwijjjjjs leuk! Ons was beloofd dat we naar een rustig gebied gingen waar een speciaal permit voor nodig was. Denk niet dat we daar geweest zijn want het merendeel van de tijd was er wel een weg in zicht, of electriciteitskabels. Echt woestijn met zandduinen was het ook niet, maar het was toch leuk.
Onwijs relaxed op zo'n groot schommelend beest zitten. Ze schrikken bijna nergens van en ze luisteren ook nog redelijk. We waren met een groep van vijf. Ieder had een eigen kameel, en twee gidsen. De ene was klein met een lach van oor tot oor. De ander was ouder, met een baard, en heeft drie dagen aan een stuk door zitten/lopen/liggen zingen tot we er melig van werden. Favoriete lied was: Arie Bombarie, camelsafari...
We reden in de ochtend en de middag. Tussendoor gingen we eten en/of slapen. We konden helpen met koken als we wilden en afwassen deden we ook, met zand! Schoonschuren.
's nachts sliepen we onder de blote hemel, onwijs mooi wat we hadden volle maan, aa-oeeehhhhh!!!!
 
Jodhpur
Met een ander meisje van de kamelensafari ging ik de volgende dag naar Jodhpur, 'de blauwe stad'. Daar schijnt het mooiste palais van Rajahstan te staan. Was voor mij ook het mooiste paleis dat ik gezien heb. Megagroot en ook met Moghulkunst overal.
 
Udaipur
Dezelfde avond nog nam ik de nachtbus naar Udaipur. Daar heb ik nog drie dagem rondgelopen en me vooral op de markt goed vermaakt.
 
 
 
Zo.. het wordt wel steeds minder uitgebreid, maar dat zit namelijk zo: ik ben weer in Thailand en Kim is hier om drie weken vakantie te houden dus.. mangoshakes en bananepannekoeken!



 

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer