Indonesie 1: Pulau Derawand, manta's en kwallen

INDONESIË

Ik hield het bij plan A en deed wat ik de Consul had verteld. Ik stak dus met de boot de grens over tussen Maleisië en Indonesië, van Semporna naar Tarakan. Plan was om naar Pulau (eiland) Derawand te gaan want ik had gehoord dat je daar kan duiken met manta’s en dat er een meer is waar je kan zwemmen met kwallen die niet prikken.

Op de boot was maar één andere backpacker, Emanuelle uit Italië, ook op weg naar Derawand.

We probeerden zo ver mogelijk te komen in één dag. In Tarakan bleek echter dat we de laatste boot naar Tanjung Sélor al hadden gemist. Eigenlijk kwam dit doordat een official van het immigraton office ons van alles en nogwat an de neus wilde hangen. Zo beweerde hij dat de haven waar de boot naar Tajung Selor vertrekt tien kilometer verderop was terwijl het hooguit twee km was. Toen ik hem dat op de plattegrond van Tarakan liet zien, zei hij ooohja, maar dat de laatste boot al een uur geleden vertrokken was en hij wist wel een goedkoop hotel. ‘So your family has a hotel, zei ik. ‘Yes, is from my cousin, quick, I have good friend with taxi who can bring you there’. Aardige gozer, voor z’n familie en vrienden!

We zijn ‘m zsm gesmeerd richting haven gelopen om er dus achter te komen dat de boot net tien minuten geleden was vertrokken. Stronzo! (inmiddels vloekte ik vloeiend Italiaans) Gelukkig bleek ook nu weer dat als je ogen en oren openhoudt zich wel een oplossing voordoet. Er bleken nog twee locals te zijn die de boot ook hadden gemist en we besloten een minispeedboatje te charteren. Was pp eigenlijk maar een euro minder goedkoop.

Voor we van start konden eerst nog even tanken in een dorpje op palen, tussen de enthousiast spetterende kinderen door. Het vrolijkste tankstation dat je je kan voorstellen. Vervolgens met vijf mensen in dat bootje twee uur zo hard over het water gestuiterd dat ik me afvroeg of je daar ook orgaanschade van kan oplopen. Supergeinig! Kreeg de hele tijd de slappe lach van de adrenaline en de zenuwen. Wat een bizarre onderneming.

We probeerden foto’s te maken en dat gaf very special effects. Als het niet zo grappig was, was het misschien een beetje eng geweest. Bijvoorbeeld omdat het vrijwel meteen donker werd, omdat we volledig uit balans waren (of we onze tassen wat konden verplaatsen en of het Indonesisiche meisje voorin wat dichter tegen hem aan wilde kruipen, vroeg mister macho achter het stuur), omdat het begon te onweren, of omdat er geen zwemvesten aan boord waren. Ik maakte de veters van m’n zware wandelschoenen voor de zekerheid vast los..

Bij aankomst in het kleine Tajung Sélor was er geen guesthouse te bekennen en er scheen een hotel te zijn, maar we kregen de indruk dat het een dure was en omdat ons ook was verteld dat er een gh zou moeten zijn, bleven we daarnaar zoeken. Het werd gezelliger en gezelliger want de plaatstelijke hangroep cirkelde om ons heen en wilde ons overduidelijk graag helpen, maar de communicatie ging wat moeizaam. Uiteindelijk begrepen we dat iemand aanbood aan dat we wel in zijn winkel konden slapen. Superaardig!

De winkel bleek zo’n houten stalletje die je overal in Azië langs de weg ziet. Er worden kleine dingen verkocht zoals strips met zakjes shampoo voor één keer, wat frisdrank, energy drinks, wat water, zakjes gefrituurde meuk en soms wc-papier.

Ons winkeltje was krap twee meter bij anderhalf. Met ons en onze tassen erin was het in ieder geval vrij druk in de shop. We waren allebei kapot, maar we konden niet meteen gaan slapen want de hele groep mannen en jongens hing nog steeds om ons heen. Eentje sprak Engels en hij heeft een begin gemaakt aan m’n Indonesian Bahasa – Nederlands woordenboek, maar de woorden bleven niet hangen. Wat geouwehoerd en wat gegeten en toen werd het toch echt wel laat en de volgende ochtend wilden we om 6 uur beginnen met de zoektocht naar de bus.

We waren allebei moe genoeg om gewoon op de grond in slaap te pletteren, maar de muggen besloten van ons een feestmaal te maken. Om twee uur lagen we dus nog steeds om ons heen te maaien, maar er was geen beginnen aan, de winkel was niet echt mugdicht. We hadden een incensedingetje gekregen van onze gastheer en dat was onze redding. Ze verkopen die spiraalvormige dingen in heel zuid-oost Azië en volgens mij zijn dit de enige nuttige dingen als het om mosquito’s gaat. Ik gebruik allang geen DEET meer, of ander muggenspul, want je kan me alles wijs maken, maar het werkt niet bij mij. Maar dit hielp dus wel. De rest van de nacht geen mug te bekennen.

s Ochtends vonden we het busstation vrij snel (een ander winkeltje maar geen bus te bekennen), maar het duurde drie uur voordat iemand besloot dat we gingen vertrekken. We bereikten Tajung Batu en daar moesten we overstappen. Na weer wachten en een chauffeur die in m’n kont kneep (waarop ik hem met m’n zware wandelshoenen een schop onder z’n hol gaf), wisten we op Pulau Derawand te belanden, joeheeee!!! Chillen op een eilandje!

Alleen.... Wie komen we daar tegen???

Jaaaaa..... Ziggaaaaaa!

Hey!! This place is actually quite nice.’

Grrrrrr, de wereld is zo groot, waarom is die gozer overal?

Gelukkig vinden we zo’n gaaf plekje om te slapen dat ik superblij was: een huisje aan en boven het water, met een enorme veranda en een enorme schildpad die juist langs komt zwemmen! Verder buren die prima nasi goreng maken en heel schattige kinderen hebben.

Het hele eiland barst van de kinderen. Ze hebben een favoriete klimboom en het zijn net aapjes, zo schattig! Binnen twee dagen hebben ze allemaal gevraagd hoe we heten, en worden we bij naam begroet, hello Dorien, hello Emanuelle!

Op het eiland is maar een straat. Een straat van zand met daarnaast houten huizen in spekjeskleuren. Om op te eten!

De eerste avond tijden het eten, schoof Zigga aan en hij praat weer te hard en teveel, gebruikt om de drie woorden ’actually’ en ‘would’, en dan z’n accent en de manier waarop hij je aankijkt, alsof ‘ie wacht tot je gaat ja-knikken ofzo.

Hij vertelt ons tien keer hoe hij met een schildpad heeft gezwommen. ‘She was actually quite big.’ She would actually wait for me.’ ‘I would grab the back and then she would actually swim with me’

I wished he would actually shut up!

Er bleken maar een vijf touristen op het eiland, de hoogtijdagen voor dit eiland zijn voorbij. We wilden allemaal boottrip naar Kakaban en Sangalaki te maken. Eerst gingen we naar Kakaban, een eiland met een kwallenmeer is. Blauw water met heul veul bruine kwallen, van heel klein tot zo’n 25 cm. Heel mooi hoe ze zwemmen, zo sierlijk en rustig! We zwommen zonder flippers want daarmee zou je ze stukflapperen. Heeeeel voorzichtig eentje aangeraakt om te checken of ze echt niet prikken. Voelde niks, behalve lekker glibberige kwal die probeerde door m’n hand heen te zwemmen. Ik zwom zo voorzichtig als ik kon, hoorde alleen mezelf ademen door m’n snorkel en zag al die kwallen om me heen. Onwijs mooi!!! Psychedelisch bijna.

Na Kakaban gingen we naar eiland Sangalaki. Daar hebben we op drie plaatsen rondom het eiland gesnorkeld. Mijn allereerste snorkelervaring en het beviel me heel goed. In tegenstelling tot bij duiken, kan je zelf bepalen hoeveel tijd je neemt om naar een vis te kijken. Geen zuurstoftank die leeg gaat, geen duikgids die op z’n tank tikt omdat je door moet zwemmen en toch veel dezelfde vissen als die die tussen de twaalf en dertig meter zwemmen. Zag m’n favoriete visjes, de pufferfish en de boxfish en zelfs een moray eel en een blauw gestipte stingray..

Maarrrrrr, we kwamen hier voor de manta’s en die zagen we ok nog!! Woooooooo!!! Grote zwarte appelflapvormige vissen, en zo groot! Denk bijna anderhalve meter van de ene naar de andere vleugelpunt. Ze vonden ons ook interessant en zwommen een hele tijd om ons heen en onder ons door. Af en toe zwom er eentje recht op me af, het is dat ik weet dat ze ons niet eten, wat een grote mond! Mond wijdopen met aan elke kant een soort flap, ik kan een goede immitatie doen, heb er een foto van. Nu heb ik een virus op mn geheugenkaart, voor iederee die het leuk vind zal ik als ik thuis ben een vette fotopresentatie maken, het zal inmiddels duidelijk zijn dat het met mijn foto’s online zetten niet echt opschiet.

We zijn vijf dagen op het eiland Derawand geweest, lekker genikst, rondom het eiland gesnorkeld, met de buurkinderen en hun tamme zeeschildpad gespeeld en een feestje bezocht. Dit feest voelde voor ons onwijs ongemakkelijk want het zag eruit als een grote schoolklas. Rij aan rij zat iedereen achter tafels met schaaltjes fruit en noten. Geen schooljuf om naar te staren, maar karaoke. En iedereen zingt! Sommigen echt afchuwelijk, maar niemand voelt zich daar ongemakkelijk over. Als enige buitenlanders kwamen we er natuurlijk niet onderuit om wat te zingen dus we hebben Yesterday ten gehore gebracht en ik weet zeker dat het verschrikkelijk was, maar iedereen was laaiend enthousiast en ze wilden meer, maar daar hebben we ons beleefd onderuit gekletst.

Na deze vijf relaxte dagen, bootten en jeepten we weer naar Tajung Batu om vanaf daar verder naar ’t zuiden te reizen.

Wordt vervolgd.

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer