Jiozhaigou en Huanlong National Park

In drie dagen twee nationale parken bezocht. Allebei de lange busrit meer dan waard! De busrit duurde wat langer dan gepland want er was ergens onderweg een landlawine aan de gang die voor oponthoud zorgde. Maar ook voor spanning en sensatie!! We reden op een weg door de bergen, aande ene kant dus berg en aan de andere kant het dal met een rivier. Spanning en sensatie hadden we al de hele tijd omdat de busschauffeur blijkbaar alleen in bochten andere weggebruikers wilde inhalen, luid toeterend, dat dan weer wel. Gelukkig had ik m'n reisziekte pillen in overdosis genomen en lag ik half in coma, maar Tony stierf duizend doden en ik eigenlijk ook, elke tien minuten dat ik m'n ogen open wist te houden. Ik dwaal af. Landlawines dus. Enorme graafmachines waren erbij gehald om puin te ruimen. Niet erg dankbaar werk want toen ze bijna klaar waren kwam er weer een massa puin en stenen naar beneden. Enorme brokken!

Tony en ik hadden zo gefascinerd stan kijken dat we niet echt door hadden gehad dat de meute bussen achter ons in beweging was gekomen. Vanaf onze bus hadden we zo'n dikke tien minuten gelopen om bij de graafmachines te komen, dus we dachten wel ongeveer te weten wanneer we bij onze bus zouden zijn, maar dat viel tegen. Denk dat er zo'n anderhalve kilometer aan voornamelijk bussen stond en we hadden geen idee welke kleur die van ons had. We liepen tot aan de achterste bus, maar toen we die bereikten, begonnen alle bussen weer langzaam te rijden en bleek dat de laatste bus niet onze bus was. Wat we eigenlijk ook wel wisten. Balen ja!

Als een stel idioten begonnen we weer naar voren te rennen en op de een of andere manier werden we herkend door de mensen uit onze bus. Gelukkig maar.Toen we de bus insprongen - in een rijdende bus, vond ik erg stoer- leek het alsof onze medepassagiers het nogal grappig vonden, alleen de busschauffeur leek not amused en schreeuwde iets naar ons.

In Jiozhaigou waren w eblij dat we uit de bus mochten. We vonden Jerry, een jongen uit Taiwan die vrijwilliger was geweest in Beijing. Geweldig want we hadden het idee dat een stel Chinezen ons voor de gek stond te houden (nee hoor, dat guesthouse is dicht, kom maar met mij mee - of iets van die strekking). Met dank aan Jerry kwamen we prima terecht, en met dank aan ons, kon hij ook korting krijgen voor z'n kamer.

Beide parken waren erg mooi, met veel blauw water! Ik keek m'n ogen uit zo blauw!!

In Jiozhaigo moest alles wel echt op z'n Chinees. Een groot park, aan alleen een entreeticket had je weinig want dan mocht je niet mee in de bus. Oke dan maar.. Ik was dus met Tony uit Michigan en we waren de enige niet Chinees uitziende mensen in de bus. Voorin stond een meisje in een mooi 'authentiek' pakje in de microfoon te tetteren, maar afgezien van een woordje hier en een woordje daar, kregen we weinig mee van wat ze vertelde. We probeerden een live vertaling te geven en daar werden we behoorlijk melig van, want als onze vertalingen juist waren, was het geen bijzonder vriendelijk, laat staan keurig, meisje.

Gelukkig hadden we erg vriendelijke en keurige Chinese busgenoten die ook wel af en toe iets wilden vertalen. Microfoonmeisje stoorde zich zo te zien niet aan de luidkeelse vertalingen, die van steeds meer kanten begonnen te komen (zodat we er weer niks van meekregen), dus we voelden ons nergens schuldig over en plobeelden wat met onze nieuwe vlienden te ouwehoelen (Niemand wilde geloven dat we uit Japan kwamen, en toen ik vroeg waar we konden zwemmen, was het helemaal gedaan met onze geloofwaardigheid.

Eindelijk boven op de berg stapten we uit, maar onze nieuwe vrienden waren niet van plan ons zomaar te laten gaan. Nee... de hele dag -steeds met nieuwe busvrienden- zagen we mensen in paniek raken omdat we de bus niet weer in wilden!!!! Elke keer liepen we zo snel mogelijk weg van de bus en van de gloep. Een keer kwam er zelfs iemand bezorgd met een walkietalkie achter ons aan.

Wel een beetje vreemd, want vanaf sommige punten kon je prachtige wandelingen maken, wat wij dus deden, maar Chinezen doen dat blijkbar liever niet. Althans, niet veel. We kwamen voornamelijk parkwachters tegen. En die zeiden dan dat we niet daar mochten picknicken waar we wilden, of dat we terug moesten komen naar zijn van het hek. Pffff... echt gezellig hoor!

Het park was echt erg groot en de weg erdoorheen was in de vorm van een Y. We hadden eerst de poot rechtsboven bekenen en daarna de poot linksboven. Bij elk blauw meer vielen onze monden weer open van verbazing, want hoe kan water zo blauw zijn?!?! Aan het eind van de dag nog steeds en dat was misschien waarom we de tijd een beetje vergaten. Of het was misschien meer dat we dachten dat we nog steeds aan de linkerkant van de Y waren, terwijl op de een of andere manier aan de rechterkant waren beland. Maakt op zich niet uit maar we dachten dat we vlakbij een van de busstops waren, we wisten het allebei zo zeker! Na een halfuur dachten we dat we de afstand tot de bussen verkeerd hadden ingeschat en na driewakrtier kwamen we erachter dat we aan de andere kant van het park zaten en dat de bussen niet meer reden. Aaaaaaahh :S

Het lag het meest voor de hand om over de grote weg terug te lopen, we dachten dat het ong. 10 km moest zijn, dat overleven we wel. We hoopten op een lift want er kwamen nog wel wat auto's langs, van mensen die in het park werken, dachten we. We probeerden allerlei universele (lift)gebaren, maar niemand stopte. Nou ja, laat ik er ook maar geen dramaverhaal van maken, na anderhalf uur kwam ons een bus tegemoet die werknemers oppikte. Hij gebaarde dat hij later terug zou komen en dat gebeurde ook. Zo kwamen we toch nog naar de uitgang. (De uitgang bleek nog wel een dik kwartier met het busje dus ook die afstand hadden we verkeerd ingeschat)

Volgende dag verkast en de taxi genomen naar Huanglong National Park, weer een stukje terug richting Chengdu. Ik had er even niet aan gedacht dat de bochten in de weg er nog steeds zouden zijn dus ik had geen reisziektepillen genomen. Het was zonde van de snicker en de dumplings die ik als ontbijt had gehad, maar op een gegeven moment dacht ik toch dat 't op zou luchten als ik ze zou bevrijden. Waarschijnlijk zag ik bleek of groen want toen ik de aandacht van de taxichauffeur had getrokken, zette hij de auto meteen aan de kant van de weg. Ik zal weer niet ingaan op de details, maar ik had er wel moi uitzicht bij.

Huanglong is een kleiner park, weer veel blauw water, net allemaal kleine zwembadjes, maar ook hier was zwemmen verboden.

Terug naar Chengdu (Tony naar Shanghai) en vanaf daar meteen op de trein naar Yangshuo.

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer