Laos: Pakse , 4000 Islands , Tad Lo

Vanaf Ubon R. (Thailand) naar Pakse (Laos)

Wat een twee uur durende busrit in een toeristenbus had kunnen zijn, werd een zeven uur durende reis in 'gewone' bussen en sawngthaws (tuktuks maar dan groter) en tuktuks. Iets meer reistijd dan verwacht, maar de toeristenbus was foeilelijk, net een rijdende kermis en nu had ik alle tijd om m'n Lao weer een beetje op te frissen en wat te ouwehoeren met de mensen links en rechts van me.

Veel mensen willen een praatje maken met de falang dus ik hoef me nooit te vervelen. Uland heeft Chinese ouders en ziet er niet uit als een falang zodat hij rustig z'n boek kan lezen als hij wil. Meestal ben ik wel in voor een praatje en over het algemeen gaat het ook best goed; een paar woorden Engels van hun, een paar woorden Lao van mij, en een hoop handen en voeten. Deze reisdag bleek echter niet ideaal voor een goed gesprek want gebruik van handen en voeten werd op een bepaald moment in de sawngthaw totaal onmogelijk. We telden 28(!) mensen en dan moet je je voorstellen dat alle kinderen al op schoot zitten en dat iedereen z'n knieen al heeft opgetrokken omdat op de grond dozen met weetikwat staan. Normaal gaan dozen en zakken op het dak (zouden ze in Nederland ook moeten doen) op het dak, maar nu was het dak gereserveerd voor een een heleboel kippen die elke keer dat er geremd werd luid protesteerden. Verder stonden er wat mensen achterop de sawngthaw, maar ook daar was niet veel plek want daar stond een enorme mand die tot de rand toe gevuld was met levende vissen. Net een rijdend circus.

Bij de douanepost werden we gedwongen een overtimefee te betalen omdat het na vieren was, of weekend, of allebei. Slaat nergens op maarja, wat moet je als ze je paspoort anders niet teruggeven? Tweehonderd meter na de douane stond een bordje: 'taxi Pakse 30.000 kip'. Vijf meter van dat bordje probeerde een idioot ons 100.000 kip per persoon te laten betalen. Ja zeg, ik kom niet uit een ei... Vervolgens belandden we in een sawngthaw waarvan de chauffeur ons meer dan een uur lang iedere vijf minuten vertelde dat we 'over tien minuten' zouden vertrekken.

Na deze dag smaakte het eten van het indiase restaurant me bijzonder goed!

In Pakse eigenlijk weinig meer gedaan dan geld gepind en op de bus gestapt naar de 4000 Islands in het uiterste zuiden van Laos.

4000 Islands

We hebben drie eilenden bezocht, het is een begin..

Don Khong16 km lang en 8 breed, helemaal in het rond gefietst op een veel te kleine roze fiets. Veel rijstvelden, een paar dorpjes.

Don Det, een stuk kleiner, heeft ook rijstvelden, maar bestaat verder vooral uit guesthouses met hangmatten. Erg fijn om even een dagje te hange, te lezen en naar de Mekong te staren, maar verder werd ik er niet erg opgewonden van. Net als in Vang Vieng veel mensen die alleen maar komen om dronken of stoned te zijn. Maar net als in Vientiane was ook hier een 'bakery' die het allemaal toch erg de moeite waard maakte. Er is een Australische kerel die echt de beste donoughts (oa met banaan en chocola) en muffins (oa chocola, wortel of banaan) en kaneelsuikerbroodjes maakt. Jammergenoeg werd ik ziek en

zaten bezoekjes aan de bakker er niet meer in. Ondanks m'n slappe knieen en brakke maag nog wel een fietstochtje over Dhon Khone meegesnoept, maar tegen de tijd dat m'n eetlust echt weer terukwam, waren we terug in Pakse.

Tad Lo

Weer Pakse alleen gebruikt als vertrekpunt. Nu naar Tad Lo, een dorpje gelegen op het Bolaven Plateau. Van het Bolaven Plateau is een groot deel National Park. Verder word veel grond gebruikt als koffieplantages. Tad Lo wordt een beetje gehyped vanwege twee watervallen, maar we zijn nauwelijks andere toeristen tegengekomen.

We hebben op een motorbike (een slap ding want heuvelop heb ik alles gelopen) wat rondgebroezd en het is vet mooi daar!!!! Ik wou dat ik de tijd had om dat hele plateau rond te fietsen en alle dorpjes te bezoeken!

We hebben een dorpje bezicht waar ze tabaksbladeren aan het drogen waren. Vrouwen daar zaten door enorme bamboepijpen te roken en overal renden kinderen in het rond. Ze kwamen allemaal om ons heen staan en stonden tegen elkaar te fluiseren en te giechelen. Onwijs leuk, maar ook frustrerend want nu was het supermoelijk om met ze te kletsen. Veel verder dan 'hoe heet je' en 'hoe oud ben je' kwamen we niet. Ik baalde ook enorm dat ik niet een stuk of twintig pennen bij me had. Op de 4000 Islands vroegen alle kinderen om pennen en hier ook weer. Ik had m'n pen bij me dus ik heb 'm weggegeven aan de eerste die er om vroeg, maar ze wilden er allemaal eentje. Kon mezelf wel voor m'n kop slaan. Ik had gewoon niet verwacht nog zo'n echt klein dorpje tegen te komen. Gelukkig vonden ze het ook erg leuk om tachtig keer op de foto te gaan en elke keer het resultaat te bewonderen.

Verder zagen we een gigantisch hoge waterval maar geen gebulder want er kwam alleen een straal vanaf. We stonden bovenaan de waterval, het was daar heel breed en vlak, en er waren minipoeltjes waar het water rustig doorheen kabbelde, dus ik ben in bad geweest. Uland hield het bij lezen in de schaduw, maar dat leek me zonde. Het uitzicht vanuit mijn bad was namelijk super!

De volgende dag vonden we een minstens zo goed bad. Vlakbij ons guesthouse is een rivier met watervallen en daar vonden we een superdeluxe prive'zwembad'. Het mooiste zwembad dat ik ooit heb gezien. Misschien samen met die van de blauwe waterval vlakbij Luang Prabang dan.

In Tad Lo heb ik afscheid genomen van Uland. Bah! Nu ben ik wel bevrijd van de bijnaam 'library' en ik hoef ook niet meer elke dag te horen hoeveel en hoe langzaam ik eet, maar toch.

In de bus merkte ik wel weer meteen waarom alleen reizen zo gaaf is, maar daar kom ik de volgende keer op terug. Nu eerst eerst op zoek naar eten, heb zin in wat lekkers..

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer