Maleisie 2: via Brunei richting noord Borneo: Sipadan

Vervolg MaleisiE

Na mijn nacht in het longhouse ben ik verder naar het noorden gegaan. Ik wilde een trekking doen vanuit Miri. Vanaf daar kan je en klein vliegtuigje nemen naar Mulu National Park, of naar Bario Mulu schijnt mooi te zijn, maar een platgelopen circuit, dus ik wilde naar Bario om daar met een gids een paar dagen en nachten diep de jungle in te gaan

Cementen Miri heeft niet zoveel te bieden, behalve heel veel seafood. Eigenlijk vind ik het een ronduit deprimerend stadje. Het allerallerergste aan Miri was nog wel dat Zigga (die irritante Sloveen) daar oooook weer was, in dezelfde dormroom nog wel! Dat had me niet moeten verbazen want er is eigenlijk maar een route richting het noorden en iedereen komt dus langs Miri. Bovendien is er, voorzover ik kon nagaan, maar een gh met een solobackpackervriendelijke prijs: het guesthouse van 'the mad catlady'. Dit gh bleek berucht onder backpackers op Borneo.

De Mad Catlady die dit gh runt, is gestoord, dat kan je zo zien aan de blik in haar ogen. Ze heeft een stuk of 10 katten rondlopen in het gh waar ze vrij ruw mee omgaat en tegen haar gasten is ze het ene moment poeslief en het andere moment kan je een knauw krijgen. Voorbeeldje: tegen een van de gasten die vroeg om een nieuwe rol toilepapier voor in de badkamer: 'NOT FOR YOUR NOSE!!!' Eigenlijk was ze een beetje zo zoals die vrouw in Austin Powers: Bring me THE LASER!!! Elke keer dat ze de dorm binnenliep, was iedereen ineens muisstil...

Omdat ik een paar dagen moest wachten tot ik naar Bario kon vliegen, heb ik drie dagen in Miri rondgehangen, bij mijn favoriete sraattentje heul veul rodjak gegeten, wat gelezen (ik vond The Wizard of Oz!) en oud en nieuw uitgezeten. Oud en nieuw vind ik al zo deprimerend, maar dit was echt deprimerend in het quadraat! Niet dat ik alleen was en Zigga was al vertrokken (doei!!!), maar toch.

Op 2 januari zou ik naar Bario vliegen, maar eind van de middag van 1 januri kreeg ik zo'n naar gevoel, het zweet brak me letterlijk uit zodra ik dacht aan de volgende dag, en ik besloot (uiteindelijk) om niet te gaan. Geen rationele beslissing en misschien een vreemde beslissing nu ik dan eindelijk, eindelijk eeeeeindelijk diep het regenwoud in wilde duiken, maar ja. Ik heb het nieuws niet gevolgd en ik denk niet dat er iets gebeurd is met het vliegtuig, heb dus geen flauw idee waarom ik me zo voelde, maar als het zo sterk is, kan je maar beter luisteren, toch?

BRUNEI

Als het dan nu allemaal niet ging lukken met de jungle, dan maar lekker doorreizen naar het noorden, en het noordoosten, richting Sipadan, wat net als de Similans in Thailand een van de toptien duiklocaties is en waar ik me ook euuunorm op verheugde.

Om hier te komen zonder een vlucht te nemen, moest ik door Brunei reizen. Brunei is een superklein maar superrijk oliestaatje bewoond door voornamelijk supertraditionele moslims. Het was een reisdag waar niet veel mensen blij van worden, in de brandende zon (wat... is het ineens geen regenseizoen meer ofzo?!) voortdurend overstappen van de ene op de andere bus, en ergens tussendoor ook nog een bootje en nog even stempelen bij de grens.

Het was bloedheet, ik wilde het liefst zelfs al m'n kleren 'n m'n huid uittrekken, maar sinds ik Thailand had verlaten had ik mezo goed ls ik kon gehouden aan de Maleisische dresscode en dus alleen nog maar m'n lange broek gedragen en shirtjes, dus geen blote schouders. Uitkleden geen optie dus.

Ik had trouwens de indruk dat er hier ondanks m'n goede gedrag (ok ok, blote ellebogen, maar kom op!) toch meer en ongegeneerder naar me gestaard werd dan China! Alsof ze me uitkleedden met hun ogen. Niet de naieve fascinatie van de Chinezen, maar meer een ongegeneerd en onbeleefd staren. Althans, dat zouden we in Nederland zeggen. Natuurlijk werd er niet overal en niet door iedereen werd zo gestaard maar ik herinner me dat ik hier voor t eerst de neiging had om in zo'n starend gezicht te schreeuwen: 'Ja, wat?! Heb ik ietsvan je aan ofzo?!'

Maargoed, hoewel ik baadde in het zweet en ongetwijfeld een uur in de wind stonk, waren de mensen in de bussen erg aardig. Een vrouw waar ik naast zat was eerst in shock dat ik alleen reisde terwijl ik nog maar 18 was. (noooo twenty eight, my age is TWENTY eight!!) Ze bleef maar herhalen: 'not good!, not good!' Tenslotte gaf ze me koekjes en twee van haar geluksamuletjes, een lotusbloemdingetje en zo'n balletje van een Indiasche rozenkrans. Lief!

Ik moest in Brunei overnachten en dus kon ik de volgende ochtend net zogoed even de tijd nemen om het paleis van de sultan te bewonderen. Dacht ik. Kom ik daar, kar voor ontbijt in de paleistuin, bleek alleen een stukje van het dak te zien, zoveel tuin zat er tussen het hek en het paleis. Hmpf.

Terug in MALEISIE

 

Semporna/ Pulau Sipadan

Na nog twee dagen fulltime in bussen, kwam ik in Sipadan, hehe... Maar zo zie je ook best wat hoor! (Topgun II bijvoorbeeld :S) Semporna ligt in Sabah, het noordelijke deel van Maleisisch Borneo en er is echt van alles te zien en te doen, maar ik had het zo geschoten na Miri en ik moest wat aan mn visquotum doen, ik wilde duiken!

Ik dumpte m'n spullen in de dorm van in Dragon Inn, een resortachtig houten complex gebouwd boven het water. Als ik naar beneden keek, kon ik tussen de planken door het water zien. Superleuk plekje, alleen Rats Inn leek me een meer gepaste naam.

Bij Sipadan Scuba boekte ik een driedaags pakket waarvan een dag Sibuan island, een dag Sipadan island en een dag Matabuan island. Duikers komen naar Semporna voor Sipadan, maar omdat er per dag maar 120 permits worden afgegeven, is twee of drie dagen Sipadan niet mogelijk binnen een pakket. Zo'n pakket lijkt voordelig, maar mocht ik ooit weer hier komen duiken, dan zou ik twee afzonderlijke dagen Sipadan boeken in plaats van het relaief goedkopere driedagenpakket met slechts een dag Sipadan.

Ik kon niet meteen de volgende dag duiken en wat moet dat moet, dus ik en een dag in Tawau geweest om m'n visum voor Indonesie te regelen. Na drie kwartier rondzoeke liep ik ee garage in om de weg te vragen. Ze vertelden me dat de ambassade verhuid was. Fijn! Maar niet getreurd, er was familie op bezoek en de bezoeker bleek mede-eigenaar te zijn van een van de duikscholen in Semporna en hij stond erop me te brengen. Relaxed!

Papiertje invullen, stempelen en betalen. Nou dat had ik gedacht! Druk daar! Wachten, wachten, wachten.. Eindelijk aan de beurt, niet genoeg geld bij me! (dacht meten aan titel van een boek: 'Ben je ervaren?') ik had het kunnen, moeten weten. Maar: geen stress. Ik loop het hek van de ambssade uit, me afvragend of ik nou werkelijk een taxi moet nemen naar een pinautomaat of dat ik dan maar weer een uur aan de wandel zal gaan, pinnen, een uur teruglopen en weer achteraan suiten in de rij, eigen schuld dikke bult? Nee dus, ik krijg de kans niet eens want als ik vraag welke kant de ATM op is, wordt ik zowat een volle taxi ingesleurd door een man die zich voorstelt als Andy. Dat lijkt me niet helemaal de bedoeling, ik vraag me af of hij iets van me wil en ik negeer hem zoveel mogelijk.

De mensen die al in de taxi zaten, worden ergens afgezet en even later word ik met Andy precies voor de bank afgezet. Andy betaalt. Hmm.. wat wil die gozer van me? Hij loopt mee de bank in (hmm..) en daar blijken de ATM's een onderhoudsbeurt te krijgen dus ik moet driekwartier wachten. Fijn! Met Andy??

Het doet Andy allemaal niets en hij stelt voor om in de tussentijd wat te gaan drinken. Nou was het al tegen elven en ik kon wel een koe op want ik was om zeven uur vertrokken en had nog niks gegeten (wat voor mijn doen neerkomt op een hongerstaking) maar ik ben malle Pietje niet, wil niets drinken met Andy. Ik wil pinnen en dan terug naar de ambassade.

Na een kwartier wachten kom ik op het briljante dat deze bank misschien niet de enige is in Tawau. Andy heeft inmiddels het merendeel van mijn medegeldbehoevenden uitgebreid begroet en staat nu met engelengeduld naast me te wachten. Ik vraag het maar even. Ja hoor, drie minuten hier vandaan is nog een bank. Ooohwww zeg dat dan m...

Gepind dus en dan toch maar wat drinken en eten. Andy weet een goeie toko en inderdaad. Ik heb m'n goddelijke roti pisang (banenenpannekoek) en m'n ijssthee binnen no time op. Andy daarentegen laat z%u2019n koffie koud worden en staart wat om zich heen. De eigenaar van de toko komt een praatje maken, zegt dat Andy een 'big man' is in Tawau, big boss van de boatcompany. Oh, dat is dan wel weer handig, ik wil waarschijnlijk met die boot de grens oversteken dus opeens kan ik daarover alle info krijgen die ik nodig heb, relaxed!

Uiteindelijk is de koffie ook op en kunnen we gaan. Andy staat erop, hij betaalt.

En hij regelt en taxi, betaalt de taxi en zegt me dan simpelweg gedag.

Terug bij de ambassade blijkt dat het personeel twee uur lang lunchpauze houdt, waarvan al veertig minuten zijn verstreken. Valt weer mee dan. En wie komt er dan tot mijn grote vreugde ook het ambassadeterrein oplopen? Ja hoor, hoera hoera voor Ziggaaa. Aaaaargghhh! Met z'n onnodige teksten. 'Actually we have to wait quite long'. Oh echt?

Maar geen paniek, boekje lezen en mijn volgende reddende engel dient zich alweer aan. Als eerste aan de beurt. Of ik even mee wil komen, het kantoor in. De consul wil me spreken. Natuurlijk vraag ik me wel meteen af of er iets mis is met m'n aanvraag, en Zigga kennelijk ook: 'Oiii, that's actually quite...''fortunate', vul ik aan. En weg ben ik, moiooo!

De consul kijkt me niet aan als ik binnenkom. Hij zit naar m'n aanvraag te kijken. Shit, straks krijg ik geen visum!!

Ik mag gaan zitten en ik moet vragen beantwoorden.

'When are you going to Indonesia?'

'I don%u2019t know.'

'Where in Indonesia are you going?'

'I don%u2019t know.'

'Where do you want to cross the border?'

'I don't know.'

Nu schiet me ineens te binnen dat ik een paar velden op het aanvraagformulier heb leeg gelaten...

'So you don't know where you want to cross the border???' (wantrouwende ongelovige blik)

'Yes, no, I mean no. I don't know.'

(vertwijfelde blik. Denk dat dit niet het goede antwoord was) 'Maybe from Tawau to Tarakan?' probeer ik. Dat is namelijk plan A.

'HOW DO YOU KNOW BOUT THAT PLACE!?' Alsof ik een staatsgeheim bekend heb gemaakt.

'Eh ehhh' (ik besluit Bambi in de strijd te gooien want ik moet dat visum gewoon krijgen) from Lonely Planet, you know Lonely Planet? Look! Very good guide, look, it's about Thailand, Laos and see here? Malaysia and Indonesia? Veeeery good guide, with all the guesthouses and restaurants and blabla' (ik kwaak op m'n alleronschuldigst wat voor me uit)

'WHAT do you think about Malaysia?'

'Oh ehh Malaysia? Beauuuuutiful country and many nice people but the men are staring too much! I mean, not all the men and..'

Nu heb ik ineens z'n sympathie: 'Yes, some men can be very rude. You be careful. How many brothers do you have?'

'Blablabla?'

'Blablablabla'

Etc..

Oftewel, ik kreeg gewoon een visum en ik kon lekker gaan duiken.

Duiken

Ik zie dat dit alweer een lag verhaal is geworden, zal het dan maar kort houden over het duiken zelf. Duiken rondom de eilandjes Sibuan en Matabuan was leuk. Hele kleine eilandjes met ongelooflijk blauw water eromheen, supermooi! Dacht niet dat het er echt echt zo kon uitzien, zonder fotoshoppen!!! Zo blauw!!! Jammer was dat het koraal rondom Sibuan zo goed als dood was. Erg deprimerend. De locals hebben het vernield doordat ze jarenlang dynamiet hebben laten ontploffen tussen het koraal om vervolgens de dode vissen binnen te halen. Stom van ze want als het koraal dood is, kunnen de vissen er niet meer even en zo zullen ze uiteindelijk misschien helemaal geen vis meer hebben rondom hun eiland. Nu zijn ze ermee gestopt, maar het kalf is al verdronken.

Rondom Matabuan was het koraal goed en de drie duiken daar vond waren eigenlijk m'n beste drie van deze drie dagen

Sipadan, wat fantastisch had moeten zijn was mooi, maar we %u2019s ochtends kwamen we met het bootje door een gigantische regenbui waardoor het zicht de hele dag niet meer dan een paar meter was. Het koraal zag er wel goed uit en we zagen ook wel vissen, maar het was niet de climax die het had moeten zijn.

Wat ook een beoorlijke anticlimax was, was de onverschilligheid van de diveguide en van de drie divemasters in opleiding ten opzichte van het onderwaterleven. Iedereen heeft als deel van zijn duikuitrusting een diepte- plus zuurstofmeter. Deze zit met een slang aan de zuurstoftank vast en het is de bedoeling dat je he vaststopt tussen jezelf en je bcd (het vest wat je via je fles met zuurstof kan vullen om meer drijfvermogen te krijgen), maar zij lieten het loshangen zodat het voortduren over de koralen en de zeebodem stuiterde. Daarbij hadden ze kennelijk het motto: hoe dichter ik op het koraal zwem hoe beter. Ook vaak het idee van duikers met camera's. Ze trapten met hun zwemvliezen koraalwaaiers kapot en dat deed me letterlijk pijn om te zien. Het kon ze gewoon geen zak schelen. Ze vonden het vooral COOL dat zij de duik (mede)begeleidden. De opperdiveguide had bovendien een metalen stokje waarmee hij o.a. een cuttlefish en een stonefish porde om ze te laten zwemmen. Ze waren zo dom ezig. Veel koraal en alles wat daarop en daaromheen leeft is zo fragiel en gevoelig dat het al dood kan gaan van een langsflapperende flipper. Ik kon ze wel wat aandoen! Klagen bij de duikschool zou geen zin hebben wat een macho achtige kleuter, begin 20 was daar de toko aan het leiden.

Het materiaal zelf was eigenlijk ook niet om over naar huis te schrijven. Meerdere mensen ademden door hun alternatieve regulator in plaats van door hun primaire. Ik deed dat ook. Door mn primaire luchtvoorziening kon ik bijna geen lucht krijgen, dus ik moest wel. M'n buddy had hetzelfde. Als een van ons zonder zuurstof was komen te zitten en we uit dezelfde tank hadden moeten ademen, was er dus een behoorlijk probleem geweest. De kans dat dat gebeurt is klein, er waren meer mensen aan het duiken, en je kan in geval van nood altijd nog naar de oppervlakte zwemmen (wat ook weer risico's heeft), maar ook deze onverschilligheid ws zo tekenend voor deze duikschool. De middag van de tweede dag liep ik met m'n duikuitrusting naar de jongen die de duikuitrustingen verdeelt om om een nieuwe regulator te vragen. Stonden er nog drie die hetzelfde wilden Wat doet hij? Hij neemt al het materiaal waarover geklaagd wordt in, en deelt het vervolgens gewoon weer uit. Ja, toen hadden we wel allemaal een andere regulator, ja.

Ok, uitgemopperd en uitgeklaagd. Ik vind duiken nog steeds suuupergaaf! Dus nu nog even wat er wel ganz geil was. Ik heb voor het eerst crocodilefishes gezien. Enorm goed vermomde vissen, ze lijken op kleine platgewalste krokodillen. Verder heel veel nudibranches, kleine gekleurde eh dingetjes? Slakjes? Moet ik eens nazoeken. En een white tip shark, een grote schildpad, een supergrote pufferfish die nog niet ees ontploft was en zeesterren die enorm op tiramisu lijken, maar daar had verder niemand oog voor. Wat me het meest is bijgebleven is de enorme school baracuda's die om ons heen begon te zwemmen. Zo dichtbij! Ongeveer een halve meter voor m'n neus al die zilveren lange baracuda's met hun scheve gebiiten. Rond en rond zwommen ze, ik werd er haast duizelig van.

Nu ik dit plaats zit ik al in Nieuw Zeeland. Verhaal over Indonesie komt eraan!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer