Met Ada op het zuiderleiland

Nieuw Zeeland met Ada

Vlak voordat ik Nederland verliet, bijna een jaar geleden, zei Ada dat ze wel graag nog eens terugwilde naar Nieuw Zeeland. Met Ada heb ik in drie weken vrijwel het hele zuidereiland over gebroezd, langs de kust tegen de klok in. Veel gezien, veel gewandeld en veel pannekoeken gegeten. Ikk heb geprobeerd dit alles behalve volledige verslag van die drie weken niet te lang te maken. Geprobeerd.

Christchurch, Ada komt aan

Op 12 maart haalde ik Ada van het vliegveld. Eindelijk was ze er dan, leuk! We moesten meteen de auto, een rode, ophalen van de verhuur. Helaas voor Ada heb ik geen rijbewijs dus met haar jetleg moest ze meteen wennen aan linkshouden terwijl ik probeerde de kaart zodanig te interpreteren dat we naar het centrum reden, naar het guesthouse.

De tweede dag hadden we eteen een feest want Ada was jarig. Ik had slingers opgehangen in onze kamer en onderweg naar Kaikoura hebben we het gevierd met carrotcake, waarvan ze al maanden eerder over gemaild had dat ze dat graag wilde (zij heeft zoiets met wortelcake als ik met chocola).

Kaikoura, zeerobben

In Kaikoura sliepen we twee nachten in een supersupermooi huisje vlak aan het strand. We hebben beide dagen een stuk gewandeld. De eerste dag werden we verrast door zeerobben, dubbelgaaf als je ze niet verwacht. Ze lijken net stenen tussen alle echte stenen en rotsen, maar als je er eentje ziet, zie je er ineens nog meer. Veel beweging zat er niet in deze zonneaanbidders.

We begonnen in Kaikoura met een ochtendritueel wat we de hele drie weken dat ze er was hebben volgehouden: de vijf Tibetanen. Dat zijn vijf yoga-achtige oefeningen die je jong houden. Verder weet ik er weinig van, maar een beetje oefeningen doen kan voor mij geen kwaad merkte ik meteen. Ik had al spierpijn van drie keer een buikspieroefening, echt!! Schaam op mij!!

Een ander ritueel dat eigenlijk al in Christchurch begonnen was, groeide gedurende onze drie weken samen uit tot een ware obsessie: ice breakerrrrrrs in de uitverkoop! Ice breaker is een Nieuw Zeelands merk voor thermospullen van merinoschapenwol. Superfijne dingen maken die. Het mooiste ervan is dat het niet gaat stinken, hoelang je er ook in loopt te zweten. Het jammere is dat ze zich presenteren als een super environmental aware merk terwijl ze al hun merinowol richting China sturen om er daar shirt’s, broeken, sjaals, handschoenen etc. van te laten maken.  

Hamner Springs
Omdat we uiteindelijk aan de zuidwestkust wilden uitkomen, reden we vanaf Kaikoura een stuk landinwaarts, naar Hamner Springs. Mooi stuk! In HS alweer een supermooi huisje. Aan ons huis groeiden druiven en en paar meter verderop stonden perzikboompjes. We zaten een paar km buiten het dorp/stadje en er was verder geen kip. Ik voelde me net een prinses, op zulke plekjes kom je namelijk niet zo makkelijk als backpacker die afhankelijk is van busorganisaties.

Ook hier weer gewandeld. Ja, veel gewandeld, Ada is een die-hard wandelaarster en het kon nu omdat we met de auto makkelijk naar vertrekpunten van wandelingen konden rijden. Die punten liggen vaak een eind uit de steden en er gaat geen touristenvervoer heen zoals naar de Great Walks.

Via Maruia Springs naar Greymouth

Hamner Springs staat bekend om de hotsspringbaden maar het was er na het wandelen niet meer van gekomen. Gelukkig lag op de weg naar Greymouth nog Maruia Springs waar je ook lekker in zwavelbadjes kan poedelen. Maruia Springs werd dus onze superdecadente koffie/lunchpauze. In de bergen en in de stralende zon met thee en taart en met onze voeten in een zwavelvoetenbadje om vervolgend in een groter zwavelbad week te worden. Wat wil een prinses nog meer?

Greymouth, Hokitika, Franz Josef Glacier & Fox Glacier

Greymouth ligt aan de westkust en volgen ij is er weinig te zien. Vanaf hier zijn we verder naar het zuiden gereden, o.a. langs Hokitika waar ik (op aanraden van de Lonely Planet) suuuperlekkere fudge heb gekocht. Als ik me niet vergis heeft Ada hier nog een Ice breaker weten te scoren.

Hoe zuidelijker we kwamen, hoe ruiger het landschap werd, heel anders dan de glooiende heuvels in het noorden. Hoge bergen nu, zelfs sneeuw op de toppen en de ‘stadjes’ op de kaart bleken gemiddeld te bestaan uit tien huizen en twee kerkjes. Dat dan weer wel.

We hebben zowel de Franz Josef en de Fox Glacier van redelijk dichtbij gezien, van onderaf. Ik had een dikke witte massa verwacht, maar het was bij beide gletsjes meer een strook wit met grijs en groen en blauw. Mooi maar minder groots en spectaculair dan ik verwacht had.

We sliepen in een shabby achterafje van een hotel en kookten eieren in de waterkoker. Volgende dag dus weer verder.

Sauna in Wanaka en mijn verjaardag in Queenstown

Ons rode scheurijzer wist ons de Haast Pas over te krijgen en nog steeds oh en ah roepend omdat het landschap zooo mooi is, rolden we naar beneden, Wanaka in. MOOI is het daar; vlakbij een meer met daaromheen bergen in alle kleuren groen en een hoge aaibaarheidsfactor en in de verte besneeuwde bergen en mooi weer en als bonusbonus bleken we een sauna te hebben bij ons superhippe apartement. Nou goed, niet alleen voor ons, maar wel een echte sauna, met een minizwembadje erbij en een douche. We boekten de sauna meteen voor die avond. Heeerrrrrrrlijk!! En ik heb pannekoeken gebakken. Hmmmmm! (zucht, mijmer, zucht....)

Twee nachten, twee saunasessies, een hoop pannekoeken en de lekkerste zalm ooit (hij had een goed leven gehad) en een stevige wandeling met superuitzicht verder, vertrokken we richting Queenstown We reden via Arrowtown om een XXL ijsje in versgebakken wafel te eten. (Ik had net m’n vader op skype en hij zei dat ik zoveel over eten schijf op mn weblog. Hoe komt ‘ie d’r bij.) Maar goed, het was een onwijs extreem superlekker ijsje. De Ice Breakervoorraad werd ook weer uitgebreid.

In Queenstown werd ik jarig, 28, tadaaaaa! Weer een verjaardagsfeestje met slingers en een cadeau! Ada gaf me ‘Het vertrek van de Mier’, van Toon Tellegen. In dit boek is de mier plotseling weg en alle andere dieren reageren daar anders op. Veel herkenbare emoties en karakters in dit boek. Ze had me denk ik geen treffender boek kunnen geven. EJD-leesvoer.

Te Anau en Milford Sound

Te Anau ligt ook weer aan een meer, maar nu sliepen we 9 km buiten het stadje. Volgens mij heb ik het wel vaker over stad of steden, maar eigenlijk gaat het elke keer om een groot dorp. We sliepen weer op een koninklijk plekje. Wat een uitzicht hadden we vanuit ons twee onder een kap huisje op de berg. De lucht boven de bergen had een gouden gloed bij zonsondergang, deed me aan Nagarkot in Nepal denken.

De huisjes hoorden bij een hertenboerderij en dat hebben we geweten. Twee gefrustreerde mannenherten brulden vanaf theetijd tot aan het ontbijt naar de dames die een eind verderop stonden en maar geen antwoord gaven. De eerste avond probeerde ik er doorheen te mediteren, maar dat ging niet zo goed. Helemaal niet meer nadat Ada van boven haar Sudoko uitbarste met: gefrustreerde apen!

In Te Anau zijn we naar een gloeiwormgrot geweest. In een kleine bootjes gingen we de grot in. Het was net een sterrenhemel, heeeeleboel lichtgroene steretjes, ik werd er helemaal rustig van.

Vanaf Te Anau hebben we een dagtocht gemaakt naar Milford Sound. MS ligt in de Fjordlands. De weg erheen staat op de werelderfgoedlijst en word mooier naarmate je dichter bij MS komt. Een indrukwekkend gezicht: bergen die en gigantische zigzaggende inham vanaf de zee vormen en die steil aflopen tot in het water. Op de terugweg nog een stevige wandeling gemaakt naar een blauw bergmeer waar ik even heb geskinnydipt.

Southern Scenic route incl the Catlins: pinguins, zeehonden, zeerobben en paua’s en een albatros

De Southern Scenic route loopt, je verwacht het niet, langs de zuidkust van het zuidereiland.. Op deze route van Te Anau tot Dunedin zijn 52 view points aangegeven en alle 52 staan beschreven op een kaart die je bij elke I-site kan krijgen.
Een van die punten was Riverton Rocks, en uitkijkpunt aan zee aan de rand van Riverton. We kregen twee keer natte voeten en we vonden pauaschelpen. Pauaschelpen zijn meestal zo groot als je hand en glimmende blauw- en paarstinten van binnen. Ze worden o.a. veel gebruikt door de Maori als ogen van de afgebeelde figuren in de Maraes.

We sliepen in Waikawa. De deur van het gh stond wagenwijd open maar er was niemand, behalve een Japanner die net van z’n fiets strompelde. Naast de telefoon lag een briefje; of eventuele gasten even wilden bellen dat ze er waren, dan kon er dezelfde avond iemand langskomen om het geld op te halen. Zo heb ik het vaker gezien in NZ, gaaf dat dat hier gewoon kan. Even gebeld dus en we kregen meteen te horen waneer we waar moesten zijn voor de pinguins.

Pinguins!!
Daarvoor bleven we hier een nacht. ’s Ochtends en ’s avonds kan je hier yellow eyed penguinsop het strand zien hobbelen. We hadden geluk, we zagen er een paar. Na een dag vissen kwamen ze terug naar het strand en waggelden ze het strand op, hier en daar springend op een hoger stuk strand, geinig!

’s Middags waren we al op dit stuk strand geweest omdat er fossielen van bomen  liggen en fossielen van boomstammen, dat is nog eens een jurrasic park.

Curiositeiten
We hoopten de volgende ochtend hectordolfijnen te zien vanaf het strand, maar dat gebeurde niet. Het gebrek aan dolfijn werd gelukkig ruimschoots goedgemaakt door Curios, een onwaarschijnlijk vol, vernuftig en vermakelijk museum. Het eerste deel van het museum is in een grote groene camperbus en barst bijna uit z’n voegen van de kleine geinige opwindbare curiositeiten. Alles beweegt! De meeste dingen hebben een veertje en bewegen nadat je ze opwindt. En als het geen opwindbare dingetjes zijn, dan werkt het op stroom en is er wel een knopje waar je opmoet drukken. Overal hangen fotootjes, knipperen lampjes en rinkelen belletjes en overal hangen kleine briefjes met vragen, spreuken of uitleg bij de dingen.

Grotere opwinddingen waren in de tuin of in de tweede binnenruimte. Er was een struikmonster. Als je aan een pedaal in de struik draaide, begonnen er roestige armen in de struik te bewegen. Binnen was o.a. een piano die bij elke toets een geluid produceerde: rinkelende wekkers, rammelende keukengerei, en dat was dan het meest voor de hand liggende, de rest schiet m een niet te binnen.

Kortom, we hebben ons kostelijk vermaakt daar.

We sliepen in Owaka. ’s Avonds weer naar het strand geweest en wel acht of negen pinguins gezien.

De Southern Scenic Route eindigde in Dunedin. Dunedin is weer een grotere (universiteits)stad. We hebben supermooi gewandeld op het schiereiland bij Dunedin en we hebben een albatros gezien.

Terug in Christchurch

Omdat Ada twee dagen later weer vanuit Christchurch naar Nederland zou vliegen, reden we terug naar Christchurch. Op de middag van de dag voor haar vertrek wilden we lekker gaan lezen bij het strand. De kaart en ik begrepen elkaar (verrassend) niet goed en we kwamen ergens anders uit dan de bedoeling was, maar het bleek een strand te zijn waar Ada ook met Nienke was geweest toen Nienke onderzoek deed voor geneeskunde. Gek om op die manier op die enigszins onwaarschijnlijke plek terecht te komen.

Uitzwaaien
En dan moet er weer uitgezwaaid worden, bah, ik hou daar niet van!







Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer