Mukdahan + Ban Phu + Ubon Ratchathani

Mukdahan

Vanaf Khon Kaen met de bus naar Mukdahan, bekend vanwege de Indochinese market en een echte 'Isan' stad. (dit oostelijke deel van Thailand word ook welde Isan genoemd).

Ik vond dat het hoogtijd was om weer eens op fietse te klimmen dus Vanuit Mukdahan hebben we zo'n 70 km in het rond gemountainbiked. Whoehoee! Supermooi door de rijstvelden en de rijstvelden. Met nog 24 km voor de boeg werden we gewenkt door een aantal vrouwen in een rijstveld. We mochten ook rijst planten! Heerlijk met m'n voeten in de blubber een paar rijstsprietjes geplant. De dames vonden het geweldig, een rijstplantende falang, maar ik ook!

Ban Phu

Ban Phu is een dorp 50 km ten westen van Mukdahan. Ik had gelezen dat er een homestayproject is en het leek me leuk en interessant om een paar dagen in een echt klein dorp te wonen.

Leuk was het, het was leuker dan leuk! Het dorp was groter dan ik verwacht had en eigenlijk had ik (ook onbewust) verwacht dat het een van de armere dorpjes was, dat was absoluut niet zo, maar het was wel een echt echt echt dorp.

We logeerden bij Meping, Pabing en hun twee dochters: Ping  (16 en onzeker) en Poi (8 vindt alle beesten leuk en komt de hele dag met allerlei insecten aanlopen, geweldig!). Meping spreekt net genoeg Engels maar ze is een talenwonder want binnen een paar dagen sprak ze ook een paar zinnen Nederlands en behoorlijk wat Chinees (Uland spreekt Chinees).

Nadat Meping ons vertroeteld had met mango en rambhutans hebben we wat door het dorp gewandeld en geprobeerd een praatje te maken met de vrouwen die zaten te weven, te koken, of die met kinderen bezig waren. Mannen lijken over het algemeen weinig te doen in en rond het huis, maar dat is hier overal zo. Ze hangen vooral in hangmatten.

We hebben best veel gezien en gedaan in Ban Phu. Meping en Baping namen ons mee naar een housewarming ceremony, waar we veel andere mensen uit het dorp hebben ontmoet. De ceremonie was erg interessant, er kwamen monniken en er was veeeeel lekker eten. De volgende ochtend om zes uur had de ceremonie een vervolg met een erg prettig ontbijt.

Maar: er moet ook gewerkt worden. Althans, wij wilden graag naar de rijstvelden om rijst te planten. Voor de gelegenheid kreeg ik een dik zwart t-shirt wat ik moest dragen onder een plasticken trainingspak. En het was bloedheet. Uiteindelijk wist ik te onderhandelen dat ik m'n hemd kon dragen met daarover het trainingsjack. Zweet'n dokter!

Rijst groeit in een aantal fasen en soms moet het naar een ander stuk land verplaatst worden. Nu moesten we dus rijst plukken op het ene veld en toen we genoeg hadden, hebben we er een hele rijstpaddy mee volgeplant. Dit ontaarde een paar keer in een modde/watergevecht, maar uiteindelijk zag het er keurig uit.

Na het rijstplanten namen ze ons mee naar een tempel waar we van de monniken allebei drie keer op de grote gong mochten slaan, dat is gaaf!!!!Doiiiiiiing!!! Doooiiiiiing!!!!! Dooooiiiing!!!!

's Avonds dronken we zelfgemaakte whiskey. Normaalgesproken hou ik niet zo van ((erg) sterke) drank, maar wonder boven wonder smaakte dit me erg goed. Het was whiskey die een jaar lang had staan trekken met alerlei soorten hout en bladeren erin. Het smaakte een beetje naar drop. (nee er zat geen zoethout in) We werden zo vrolijk dat we besloten nog een dagje langer te blijven. Deze extra dag werd nuttig besteed aan het zoeken naar hout voor een nieuwe fles whiskey. Baping weet van zijn vader en die weer van zijn vader etc ect wat erin moet. We maakten dus zelf een fles whiskey, schreven onze namen erop, en ik 'proost' en Uland 'cheers' en de datum.

Onze laatste avond was erg bijzonder. Er waren meerdere mensen uit het dorp gekomen en ze hadden witte armbandjes gemaakt. We kregen allebei een knoedel sticky rice in onze hand en vervolgens knoopte iedereen die er was ons een armbandje om, ondertussen een wens voor ons uitsprekend. Mij wensten ze oa: gezondheid, een veilige reis, veel geld en veel moed. Iedereen deed het met zoveel aandacht en zo oprecht en ik voelde me toen zo'n verwend nest dat ik zo aan het reizen ben als ik nu doe en dat ze me dan zoveel goeds toewensen. Dat was wel een behoorlijk emo-momentje.

Meping had nog meer in gedachten. We werden aangekleed in traditionele kleding, de muziek ging aan en Ping en haar vriendinnen probeerden ons te leren hoe je danst op Thaise muziek. Moeilijk! Dat gedraai met armen en handen! Gelukkig is het niet dansen met een partner want dan zouden er dit keer ongetwijfeld gewonden zijn gevallen.

Volgende ochtend brachten ze ons naar de bus en was het echt afscheidneemtijd.

Op naar Ubon Ratchathani

Eigenlijk hadden we maar een dag hier en die hebben we voornamelijk op een motorbike besteed. Mooi niet dat ik zo'n ding ga besturen, maar achterop zitten vond ik ook niet helemaal relaxed. Er zijn een paar mooie tempels rondom Ubon op zo'n 50 km afstand en ik vond dat we best mountainbikes konden huren, maar Uland zag dat niet zitten en bovendien worden er nauwelijks fietsen verhuurd. Op de motorbike dus.

Ik ben af en toe behoorlijk tempelmoe, maar deze tempels waren wel echt anders en behoorlijk de moeite waard. Helaas niet alles gezien wat ik wilde zien, maar ik wilde ook niet nog een dag blijven alleen voor tempels.

Onderweg kwamen we nog langs een gong-dorpje, o-ve-ral langs de weg gongs te koop in alle denkbare maten. We hebben ons voor de lol enigszins georienteerd op de gongmarkt. Erg lollig.

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer