Nepal 2

NEPAL DEEL 2
 
Net een estafette hier! Rogier weg, Nienke Nederlands hier.

Nienke heeft veel punten gescoord want ze nam niet alleen wat post mee uit Nederland, maar ook een boek en PEPERNOTEN! Haar volgende goede idee was om te gaan yoga-en. Leuk idee :-)

We beleken de enige yogaklanten die dag dus het programma werd geheel aangepast aan onze onervarenheid en onze niet zo lenige lijven. Na een halfuur moest ik verschrikkelijk naar de wc maar ik heb de hele twee uur volgehouden.

Erg apart was het. We zaten in een mooie ruimte met voor ons een altaar met een enorme spiegelwand erachter. De yogajuf zette heel erg Indische plingelmuziek op en dan moesten we ons concentreren en ons tot god richten. Ik vroeg me hoe ik me moest concentreren met zulke muziek en tot welke god ik me moest richten. Misschien een Hindugod vanwege de muziek? Maar aan Hindugoden kan ik echt niet beginnen, die reincarneren er maar op los dus hoe weet ik wie wie is en wie ik aan moet spreken voor wat? Vervolgens begon ik me af te vragen of Buddhisten nou ook al weer wel of geen god hebben. Ik was nog niet aans aan de Europese God en Allah toe toen het ineens tijd was voor rekoefeningen.

Na de rekoefeningen moest er nog meer gerekt worden, maar nu in de vorm van een dans. Snellere muziek werd opgezet en yogajuf bewoog zich vliegensvlug in allerlei houdingen die ons nogal wat moeite kosten. Volgens mij was het haar favoriete onderdeel en improviseerde ze er op los. Erg apart was het wel, maar toch weer een leuke ervaring.
Ook nog een gezellige avond gehad met twee oerhollandse jongens waarvan een een rasechte grunneger. Wouter en Steven, bij deze staan jullie op mn weblog ;-)
 
KATHMANDUVALLEI
Nienke vertrok richting Pokhara. M'n moeder was de volgende in het estafetterondje en kwam aan de dag na Nienkes vertrek richting Pokhara. In de taxi van het vliegveld naar Kathmandu (Thamel) keek ze haar ogen uit vanwege de drukte op de weg ('hee een koe?!!?'), de winkeltjes overal en de hoeveelheid mensen. Dat was voor mij wel verhelderend want die verbazing ben ik inmiddels grotendeels kwijt.
De volgende volgende dag zijn we meteen uit Kathmandu vertrokken. Omdat een trekking niet echt de bedoeling was, maar we wel naar de bergen wilden, zijn we met de bus naar Nagarkot gegaan. Halverwege moesten we overstappen, maar de bus was al vol dus we moesten op het dak. Of wat? We MOCHTEN op het dak, zooooo gaaf! Stukken beter dan die keer met Rogier op weg naar het Annapurnacircuit.

We zoefden door de rijstvelden, bochtje om, bochtje om, steeds hoger. De zon begon onder te gaan en de lucht werd paars en rood, zoooo mooi! Maar het werd ook steeds kouder. Ik was goed voorzien van warmere kleren, maar m'n moeder kon zo snel niets anders uit haar tas opvissen dan haar pyama, wat er erg leuk uit zag :D
Bij aankomst stonden er al wat jongens te smeken of we in hun guesthouse wilden slapen. We besloten eerst de kamers van de goedkoopste te gaan bekijken. Het guesthouse bleekzou slechts vijf minuutjes lopen zijn. Daar trap ik ook niet meer in. We deden er denk ik bijna een kwartier over. Onderweg kregen we te horen dat het om een resort ging. Zozo.. doe maar chique, en dat voor drie en een halve euro?

Ja! Het was chique! Vooral het uitzicht dan. We hadden een kamer met een balkon en uitzicht over een vallei en op de besneeuwde bergtoppen. Ganz geil! Van binnen leek het net een guesthouse, maar te weten dat we in een resort zaten, maakte het al poepchique. Als de dokter mij nog eens medicijnen wil voorschrijven, zal ik zeggen dat ik waarschijnlijk ook goed reageer op placebo's.

De zonsopgang was prachtig! Voor mij vooral de kleuren op de bergen en in de lucht voordat de zon opkomt. Voor m'n moeder meer het moment dat de zon echt tevoorschijn piept. Er was nog een groot stuk dag over. Ik ben aan de wandel gegaan, en moeders heeft er een boekje bijgepakt. Zij had tenslotte vakantie!

In Nagarkot was verder niet al teveel te beleven, dus we besloten verder te reizen. Met de bus naar Therkot en vanaf daar een mooie wandeling naar Bakthapur.
Al wandelend kwamen we langs een tempel die op de UNESCO werelderfgoedlijst staat. Inderdaad een mooie tempel. Het was behoorlijk druk. Een familie van 27 man had zich naast de tempel geinstalleerd voor een dagje worshippen. Ieder uur een rondje tempel. Tussendoor werd gekookt (!) en gegeten en we werden prompt uitgenodigd.

In Bakthapur hebben we Jelke opgezocht. Jelke is een collega van m'n moeder die een sponsorproject voor schoolkinderen heeft opgezet. Hij heeft sponsors in Nederland die ieder een of meer sponsokinderen in Nepal hebben. Ze betalen zo'n vijfentwintig euro en daarvan kan een kind een jaar naar school. Jelke komt twee maal per jaar voor zes weken naar Nepal om te kijken of de kinderen ook daadwerkelijk naar school gaan en hoe het met het gezin van het kind gaat. Hij heeft zelf ook een sponsorkind, Roshan, die inmiddels 18 is.

Met Roshan zijn we meteen de volgende ochtend op huisbezoek geweest. Een nogal indrukwekkende ervaring. We kwamen thuis bij een gezin van twee ouders en drie kinderen. Ze wonen in twee kamertjes van elk iets meer dan twee bij anderhalve meter. Ze hebben geen ramen. Omdat de stroom in Nepal geregeld voor een paar uur wordt uitgeschakeld (omdat er anders niet genoeg is!), is het er soms stikdonker en moeten ze het met kaarsjes doen. Ik kon er trouwens niet eens rechtop staan.
De kamertjes zijn deel van een groter huis. Boven slapen ze met z'n vijven, beneden is de keuken. Ik durfde geen foto te nemen, maar wij zouden er nauwelijks een keuken in herkennen. Meer dan wat planken met enkele schalen en wat groente, was het niet.
Echt heel verdrietig werd ik daarvan.

We zijn een kleine week in Bakthapur geweest. We vielen met onze neus in de boter want het was eenbelangrijke festivalweek. Met Rogier was ik ook in Bakthapur geweest, maar nu zag het er totaal anders uit.

We sliepen in hetzelfde guesthouse als waar ik met Rogier niet rechtop in kon staan. Nu kregen we echter een kamer op de bovenste verdieping en daar bleek het plafond hoger te zijn. Of de vloer lager, weet ik het. Maar ook het hele stadje zag er anders uit. Overal fruitkraampjes en bloemenkransverkopers. Allemaal nodig voor de festivalweek. Ook veel meer touristen trouwens.

In deze festivalweek was er een dag van de kraai, een dag van de hond, een dag van de koe, Newari nieuw jaar, en broertjes-zusjesdag.
Op de dag van de hond, krijgen alle honden een bloemenguirlande om en op de dag van de koe (laxmi) worden de koeien versierd met rode stipjes. Dit heeft beide met verschillende goden te maken, als ik het allemaal goed begrepen heb. In ieder geval ziet het er erg vrolijk uit.

Twee festivalavonden mochten wij bij Roshan en zijn familie meevieren. Alles speelde aich af rondom het avondeten en daarom in de keuken. Hun keuken is heel basic, van beton en grijs en niet echt hygienisch zouden wij zeggen, maar wel gezellig. Voor Nepalese begrippen, hebben zij een behoorlijk groot huis. Zeker sinds er afgelopen ja nog een verdieping bovenop is gebouwd. De verbouwing is gefinancierd met geld van de verkoop van hun rijstveld. Het huis word gedeeld door pa, ma, oma, twee dochters (Rashmi en Ramita en twee zoons (Roshan en Saroj).

Op beide festivalavonden was het min of meer hetzelfde ritueel. We zaten allemaal op een mat langs de muren. Voor de mat was een bruine streep geschilderd en daarop werden sterren gemaakt van meel. Vervolgens werd boven elke ster een dikke pomelo, een banaan, een sinaasappel, nootjes en een in olie gedrenkt kousje gelegd. De kousjes moesten we in een plusvorm leggen en aansteken. Ze mochten absoluut niet uitgaan! Vervolgens kwam moeder bij iedereen langs en moesten we een ei en een vis aanpakken (wie verzint dat?!) en kreeg je een kopstoot tegen je hoofd en schouders, het tweede rondje kregen we bloemen over ons hoofd gestrooid.
Voor hen was dit alles blijkbaar de normaalste zaak van de wereld want ondertussen zat iedereen gewoon te praten en hard te lachen. Erg komisch. Ze hadden ook poppetjes gekleid van deeg, dat moesten bepaalde goden voorstellen. Na het ritueel begon de oudste van de zussen luid giebelend het hoofd van een van de goden op te eten. Dat is nog eens een gezellig geloof :-)

Met Roshan heb ik een paar dagen behoorlijk in het rondgefietst. Onder andere een tempel bezocht waar aapjes rondliepen. Zo grappig! De eerste aap kwamen we al tegen op het pad naar de tempel, Die keek echt enorm uit de hoogte, als een koning die vreemden in z'n koninkrijk ziet binnenkomen. Ondertussen heel wat afgepraat over dingen die mij nog niet echt bezighielden op m'n 18e. Voor hem is dat anders want de oudste zoon van elk gezin heeft zware verantwoordelijkheden.

Erg gezellige dagen waren het. Roshan blijkt de zelfde smaak qua boeken te hebben als ik en dat is bijzonder want over het algemeen wordt hier uberhaupt al niet veel gelezen. Het eerste boek dat ik tegenkwam in z'n kamer was 'De kleine prins', leuk om die weer eens te lezen!

Elke avond rond vijven gingen we met z'n vieren even flaneren (dan is een wandelingetje maken ook meteen een stuk gaver) en vervolgens met Roshans familie mee-eten, of ik ging met m'n moeder naar een touristentoko, want zij verdroeg het Nepalese eten niet goed en verlangde enorm naar macaroni. (en dat na een paar dagen van huis hihi!)

Aanvankelijk was Roshans familie erg verlegen, terughoudend, maar na een paar dagen werd er meer gelachen en gepraat. M'n moeder heeft Rashmi, de oudste zus (20) nog een middag mee uit shoppen genomen en door al dat soort dingen was het toch niet leuk om afscheid te nemen. Heel lief hadden ze nog cadeautjes voor ons gekocht ook. Voor mij een horloge bijna net echt goud en voor m'n moeder twee beeldjes van olifant. Alles met veel goud en glitters.

Tegen het eind van onze laatste dagen samen, wilden m'n moesje en ik nog weer naar de bergen. Deze keer richting  Dulikhel. Vanaf daar  wilden we naar de Namobuddhatempel lopen en dan verderop slapen.  Dat liep niet helemaal zoals verwacht.  We liepen  wat te langzaam, of we waren te laat vertrokken. In iede geval werd het op een gegeven moment donker. Prachtige zondsondergang. Lucht weer knalrood. Als ik moet kiezen tussen een zonsopgang en een zonsondergang, doe me dan maar het laatste.

Op een gegeven moment was de zon echt al heel erg weg en was het echt al behoorlijk donker. Daar liep ik met m'n headlight/koplamp/minimijnwerkerslampje. We vroegen iedereen naar een guesthouse, maar de meerderheid beweerde dat er geen guesthouse of hotel in de buurt was. Relaxed! ...

Op een gegeven moment was er toch een bordje: Namo Buddha Resort. Ooooh nee... niet weeeeer een resort! Nou vooruit dan maar. Maar het leek allemaal donker en dicht. Dat bleek te kloppen, maar de man die er rondliep wilde ons toch helpen. Het bleek het resort te zijn van een Duits koppel. De huisjes waren nog niet allemaal af, vandaar dat ze nog gesloten waren.

We vonden allebei dat de sfeer een beetje vreemd was en moesten denken aan een verhaal van Roald Dahl waarin een hospita haar huurders blijkt op te zetten, brrrrr. We zaten met die Nepalees aan tafel in een onwijs grote mooie en hoge keuken (ik ken denk ik wel twee mensen die daar haast jaloers op zouden kunnen worden). Het gesprek ging eigenlijk nergens heen en we gingen ervanuit dat we daar zaten te wachten omdat anderen ons bed inorde maakten.

In de keuken was een echte oven, zoals echte pizzabakkers ook hebben en superveel ruimte. Er lag overal vers fruit en groente uit eigen tuin en de zelfgebakken broden lagenons vanaf het aanrecht aan te staren.

Ondertussen gebeurde er weinig en was er niemand behalve deze Nepalese manager en wat personeel. Die anderen waren heel stil en moesten voor de manager koken. Ook apart. Wij mochten ook mee-eten. Het was echt heerlijk! En toen moest ik ook nog chocoladecake voortoe eten. Vooruit dan maar. Ondertussen bleef ik me steeds meer af te vragen of het de bedoeling was dat we heel veel geld gingen betalen, dat hij dat even stiekem aan ons wilde verdienen, maar op mijn vraag hoeveel dit nachtje ons ging kosten, kreeg ik niet meer te horen dan 'I don't know, we just want to help you'.

Uiteindelijk waren we toch enigszins gerustgesteld doordat Ingrid, de Deutsche Frau, even Gutenabend kwam zeggen. Onwijs aardig mens en of we de volgende ochtend ook gezellig met haar en der Rudi kwamen ontbijten. Ja klar!

Eeeeeeindelijk mochten we dan naar bed... Ons bed bevond zich in een superleuk huisje, met ook alweer zo'n ganz geile zonsopgang. En dat uitzicht! Niet vast te leggen op de foto. Vervolgens ook nog ontbijt met vers bruinbrood en een stevige discussie in het Duits. Ik had gedroomd dat er enorm dubieuze praktijken gaande waren in het hotel (misschien omdat ik tegen m'n moeder had gezegd dat de botjes in de kippensoep vast van de vorige gasten waren..), maar dat bleek alles mee te vallen. We hoefden ook geen cent te betalen. Echt.. ik krijg steeds meer de indruk dat resorts niet alleen luxer, maar ook nog voordeliger zijn dan guesthouses!

Korte pauze in de estafette
Helaas kon ik niet mee naar het vliegveld om uit te zwaaien. Ik zat bij de ambassade van India. Tegenvaller dat ik vier dagen moest wachten. Nog weer dagen in Kathmandu, bah! En stom van mezelf, in alle drukte had ik het niet tot de bodem uitgezocht. Stomstomstom. Gelukkig had ik nog wat boeken ha!

EN DAN NU:  NAAR INDIA
Morgen naar India. Een hele dagin de bus naar de grens, en dan in India richting Varanassi om vrijwel meteen door te reizen richting Delhi. De twaalf dagen die ik heb, wil ik doorbrengen in Rajahstan (kastelen en kamelen). Vanaf India zal ik de 22 naar Thailand vliegen want daar wordt de estafette vervolgd met Kim Salabim!

In principe wilde ik niet naar India omdat het land zo groot is en ik niet hou van vlugvlug een land bekijken. Ook tot alle zweverige harige types die ervandaan komen, voel ik me absoluut niet aangetrokken. Dat gelul over energy zus en energy zo. Bweh! Maar toch lijken bepaalde delen me heel mooi en ik ben nu eenmaal vlakbij. Even buurten dus. Wat een luxeproblemen weer!











 
 

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer