Nog even over China

Omdat ik zover achterliep met mn weblog, heb ik vooral geschreven over wat ik heb gedaan en niet zozeer over hoe ik China heb beleefd.

China was enorm anders dan ik had verwacht. Ik vind China fascinerend, ik zou graag de taal leren want die vind ik mooi klinken en de karakters zijn logisch opgebouwd, wat ik interessant vind, de natuur is prachtig en ik heb veel superlieve Chinezen ontmoet, maar toch heb ik nehoorlijk wat 'maar-en' als het om China gaat. Hoewel het erop zou kunnen lijken wil ik dus wel even gezegd hebben dat China in het algemeen gen negatieve ervaring is geweest.

Nu ik erop terugkijk had ik toch een mysterieuzer land verwacht dan ik uiteindelijk heb gezien. Ik denk dat dit in de vooral te maken heeft met de taalbarriere. Veel Chinezen spreken geen of nauwelijks Engels. Toch vind ik dat dit eigenlijk niet echt en reden zou hoeven zijn om het land niet te kunnen doorgronden. Zoals ik al eerder eens schreef, spreken ook veel mensen in Laos geen Engels en daar heb ik nauwelijks taalproblemen gehad terwijl ik uiteindelijk meer Chinees sprak dan Lao!

In China heb ik dus veel meer moeite gedaan voor de taal en het leverde nauwelijks iets op. Mijn indruk is dat je veel Chinezen haast letterlijk bij de kraag moet grijpen voordat ze stilstaan om naar je vraag te luisteren. Zo vaak dat afwerende handje en dan snel doorlopen! Het lijkt soms of ze het niet eens willen proberen. Toch een heel andere mentaliteit dan in Laos bijvoorbeeld. Ik vraag me tegelijkertijd wel af wat de meeste Nederlanders zouden doen als een Chinees op straat in het Chinees om hulp zou vragen.

Behalve onbehulpzaam vond ik ook veel mensen onbeleefd. Veel voordringen. Zelfs als ik in het halletje van de trein stond te wachten tot de wc vrij kwam, probeerden mensen zich van achter mij langs me te wurmen, de wc in. Ik heb echt een keer een meisje aan haar shirt terug getrokken! En ik herinner me Deqin, toen ik ziek was. Ik stond bij een drogist en ik wilde pillen tegen de schijterij. Ik stond zowat te janken want ik moest overgeven en naar de wc en de man achter de toonbank wilde niet eens in mn woordenboek kijken, stond alleen maar autistisch met z'n hand te zwaaien van nee nee geen engels ik ga niet eens proberen om je te helpen. En andere klanten dachten er hetzelfde over, duwden me aan de kant en gooiden hun recepten zowat over de toonbank. Ik denk dat dit soort ervaringen m'n beeld van China behoorlijk gekleurd hebben, maar ze zijn wel gebeurd, dus zo is China ook.

Van het gerochel en gespuug trok ik me de eerste weken weinig aan, maar tegen het eind van mijn Chinareis had ik er toch behoorlijk genoeg van. Natuurlijk, niet allle Chinezen doen het. Veel studenten vinden het verschrikkelijk, maar de Chinezen die het doen, doen het overal. Ook in de bus, ook in de trein, ook in restaurants. Ik kan er gewon niet bij dat Chinezen zo trots zijn op hun oude en ontwikkelde cultuur en dat ze ondertussen o-ve-ral hun dikke chewy snotklodders oprochelen en deze zelfs in bussen met vloerbedekking op de grond uitspugen. Of dat je in en restaurant een ei gaat pellen en dan de schillen op de grond gooit. Maar dat is weer wat anders.

Van het feit dat zoveel Chinezen roken (ook overal, ook als het niet mag) mag je misschien weinig zeggen, maar dat in een bus met overal op de ramen het niet-roken symbool uitgerekend de twee buschauffeurs aan en stuk door zitten te roken, vond ik ook zooooo....

Persoonlijke ruimte betekent niet veel in China. Dat zal wel zijn omdat ze zo dicht op elkaar leven (soms), maar dan zou je toch denken dat ze op plaatsen waar ruimte is, ze die ruimte ook gebruiken, maar dat is niet zo. In een wachtruimte met duizend stoelen waar 1 persoon inzit, gaan ze pal naast deze ene persoon zitten. (misschien omdat ze nog nooit naast een Nederlandse hadden gezeten, dat kan ook)

Ook qua geluid is het anders. Ringtonevolume staat op meer dan maximaal, en vaak schreeuwen mensen tegen elkaar. Na een week wist ik dat dat niet betekent dat er onenigheid is, dat is gewoon hoe ze het doen. Alleen... ik zie daar gewoon de noodzaak niet van!!!

Soms vond ik het leuk dat mensen met me op de foto wilden of dat ze naast me kwamen stan om te zien hoe gkauw ik wel niet ben, maar af en toe had ik er ook geen zin meer in. Het is maar net hoe ze me benaderden. Een paar keer hoorde ik achter of naast me en hoop gejoel van Chineze groepsreizen of bedrijfsuitjes, weetikhet, die foto's van me begonnen te maken of om me heen begonnen te hupsen tot hilariteit van de rest van de groep. Alsof ik in Nederland naast vakantiegangers uit het buitenland zou gaan springen terwijl ik jodel: oh wat ben je klein oh wat ben je klein! Dat vind ik niet netjes. Maar zoals ik zei, soms vond ik het wel komisch en gebaarde ik voor een groepsfoto. Maar dan waren ze ineens snel weg want dat is blijkbaar eng. Raaaaare jongens....

Ik denk dat ik wel kan zeggen dat m'n geduld in China vaak op de proef is gesteld en dat ik van alles en nogwat heb geprobeerd om dingen voor elkaar te krijgen. Hoewel ik nu even genoeg heb van China, zal ik niet zeggen dat ik er nooit meer heen wil. Het land blijft fascinerend en ik begrijp het nog steeds niet. Alleen daarom zou ik haast al nog eens terugwillen. En dan ook naar de minder toeristische hoeken. Maar in ieder geval, ALS ik terugga, zal ik zorgen dat ik enigszins een conversatie in het Chinees kan voeren.

Nieuwe energie

Gekgenoeg besef ik nu ik in Nepal was dat ik mijn enthousiasme voor reizen en voor alles eigenlijk, tijdelijk kwijt was. In mijn laatste week China was ik een vaatdoek en had ik weinig energie en reislust. Ik durf haast wel te bekennen dat ik een beetje heimwee had. Nu ik in Nepal ben voel ik me een stuk beter, ik heb zo'n zin om een nieuw land te ontdekken, nieuwe mensen, nieuw eten, nieuwe straatjes, nieuwe winkeltjes, nieuwe marktjes, waahhhhhhh!! Dat ik dat niet eerder had bedacht!!!! Yihaaaa Nepal!!!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer