Nong Khai + Khon Kaen

Terug naar Thailand.

Eigenlijk had ik gepland om na Vientiane weer alleen te reizen, dat is toch anders, maar Uland is relaxed en we doen ongeveer dezelfde dingen en we kunnen elk moment onze eigen weg gaan. Ik stak de grens een dag later over dan hij omdat ik nog een dag met Melissa en Danny wilde optrekken. (Adam was al een dag eerder vertrokken) Ik haat afscheid nemen. Gelukkig deden we dat dan ook heel snel en zeiden we: tot over een paar maanden, want als ik terugkom uit Nepal is Melissa waarschijnlijk ergens in Thailand Engelse les aan het geven.

Van Laos wilde ik nog het Buddhapark vlakbij de grens zien en nam dus met m'n hele bepakking een local bus er naartoe. Ik was blij dat ik kon zitten, ook al zat ik boven een wiel en had ik dus beperkte voetenruimte zodat ik zat m'n knieen in m'n neus zat. Dat had ik al vaker gehad hier en dat is goed want het maakt een mens flexibel, maar nu moest m'n grote rugzak ook nog op schoot want anders moest ik dubbel betalen en dat is natuurlijk tegen alle bekpekkersprinsiepes in.

Na het Buddhapark wilde ik naar de grens lopen want het leek me leuk om lopend de grens over te steken. Denk dat het ongeveer 6 km was, maar kan het nu niet meer goed inschatten want ik deed er uiteindelijk twee en een half uur over. Het was een rustige zandweg met huizen langs de kant van de weg. Mensen dii zaten te eten, te kaarten, te drinken, of gewoon te zitten, allemaal: 'hellooooo! Toektoeeek? Why you walk?'

En verder kwam ik onderweg een Laojongen tegen die Engels studeert en al lesgeeft op een school. We hebben een hele tijd staan kletsen en ik heb z'n aantekeningen bekeken. Paaaaagina's vol met 'English Jokes'!!

Dit was een interessante ontmoeting omdat hij uitgebreid vertelde over z'n familie die in een klein dorpje aan de Mekong woont. Waarschijnlijk zijn we het gepasseerd met de slowboat van Huay Xai naar Luang Prabang. Hij is een van tien kinderen en de enige die de kans krijgt te studeren. Een van z'n broertjes is monnik en de rest werkt op het land. Elke twee weken gaat hij terug naar het dorp, indrukwekkend gezien de reistijd en waarschijnlijk gaat een deel van wat hij verdient naar de familie.

Nong Khai

Grens overgestoken naar Nong Khai. Daar was ik even enorm teleurgesteld want ik begon na alle douaneformaliteiten vrolijk de ruim 300 meter lange Friendshipbridge die Laos en Thailand verbindt, op te lopen toen ik werd teruggefloten. Miss! Miss! No! No! Even dacht ik dat het alleen om het tolgeld ging (ik had dat hele kantoortje niet gezien), maar toen bleek dat je gewoon helemaal niet mag lopen!!!

Ik moest dus een bus nemen alleen om de brug over te steken. Maarrrrr, dat was erg gaaf want aan mijn rechterkant zag ik ineens de lucht en het water helemaal donker worden en precies midden op de brug, midden tussen Laos en Thailand, kwam de bui met luid gekletter over ons heen en werden ook de lucht en het water aan mijn linkerkant helemaal donker.

Nong Khai is verder niet zo interessant. We zijn alleen twee nachten gebleven omdat ik zeker wilde zijn dat ik op 18 juni (snel) internet had zodat ik live kon volgen of Rogier een ticket naar Beijing in de wacht zou slepen. Hier is het vijf uur later dan in Europa dus ik moest lang wachten en wachten duurt lang-lang-laaaaang maar uiteindelijk was het zover en jaaaaaa!! Beijing definitief in m'n reisschema!

Khon Kaen

Met de trein naar Khon Kaen. Ik hou van treinreizen. Soms is in de trein zitten leuker dan de bestemming bereiken. Dat gold wat mij betreft voorKhon Kaen. Khon Kaen is groot. Universiteitsstad. Veel verkeer. Veel kastjes en muren gezien voor we een guesthouse vonden.

Toch was Khon Kaen weer een hoogtepunt tot nu toe. We wilden op stap gaan want we hadden veel hippe bars gezien. Op de nightmarket hadden een praatje aangeknoopt met een meisje dat chocoladetaart stond te verkopen. Haar naam is Phiziya, ze is 23, ze studeert business' en ze wilde ons wel haar favoriete uitgaansgelegenheden laten zien. Zo belandden we in de U-bar. De muziek was enorm luid, maar we probeerden de conversatie gaande te houden. Op een gegeven moment vroeg ik of ze ons wat kon vertellen over de ladyboys die je in Thailand overal ziet. En toen zei ze: 'I have to tell you something, I am ladyboy, can you accept?'

Eerst dacht ik dat ik het niet goed verstond, vervolgens dacht ik dat ze me in de maling nam, maar ze meende het serieus. 'My heart is a girl'. En dat geloof ik helemaal. Ze is gewoon een meisje! Ze wil echt een meisje zijn, slikt hormonen waardoor ze geen baardgroei heeft, ze heeft een meisjesstem en borsten maar ik weet niet waar die vandaan komen. Verder is ze fysiek een jongen, maar ze spaart voor een operatie. Haar ouders hebben er geen problemen mee en ze heeft wel vriendjes gehad, maar niet al haar vriendinnen weten het. Voor mij is ze gewoon een meisje.

Wat ik me nu alleen nog afvraag, want dat kon ze me niet duidelijk maken, is of alle ladyboys eigenlijk een geslachtsveranderende operatie zouden willen of dat dat niet het geval is omdat misschien niet alle ladyboys in hun hart een 'girl' zijn, maar gewoon 'gay' en dat hun ladyboy-verschijning daarvan een uiting is. (antwoord kan je naar me mailen)

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer