Savannakhet, Phonsavan, L.Prabang

Savannakhet, dino's en jeux de boules

Ineens weer in m'n up stapte ik in de bus naar Pakse om vanaf daar door te reizen naar Savannakhet. Zoals ik al zei, ik merkte meteen weer wat zo leuk is aan alleen reizen. Veel sneller en spontaner contact met de Lao mensen.

De bus zat nu een keer niet vol, slechjts een stuk of 15 mensen. En beter nog: geen karaoke op tv, maar een film. Helaas voor mij niet helemaal te volgen, want Thais, dus toen we een stop hadden, vroeg ik aan een jongen met wie ik aan de praat raakte, of hij een paar stukjes van de film uit kon leggen. Maar zijn Engels niet goed genoeg dus we begrepen elkaar niet. Hoe langer het duurde, hoe beslister ik erachter wilde komen waar het nou precies over ging. De onwijs knappe romantische galante gozer probeerde alles om weer in het gevlei te komen bij z'n vriendin, maar ze gaf maar niet toe... Waarom niet????? Uiteindelijk stond ik in het gangpad van de bus de bus een scene na te spelen terwijl vier Laokerels en twee Laoladies doorelkaar heen in gebroken Engels probeerden uit te leggen wat ik gemist had. Onwijs gezellig!

In Pakse overgestapt op de bus naar Savannakhet. Ik wilde naar Savannakhet omdat het een vriendelijk stadje zou zijn in Franse stijl. Ik heb niet alle hoeken van Savannakhet gezien, maar in ieder geval heb ik wel het dinosaurusmuseum gezien. Kinderlijke fascinatie misschien, maar ik blijf het gaaf vinden dat er zulke oude botten zijn en zoooo groot!!

Ik was op dat moment de enige bezoeker en omdat ik een beetje frans sprak, gaf de museumbaas me een priverondleiding (groot woord voor een klein museum) en hij opende alle 'verboden te openen'-laden zodat ik allerlei 250 miljoen jaar oude fossielen, botten en stenen kon oppakken. Woei!

Na het museumbezoek zat ik aan de Mekong m'n noedelsoep te eten en m'n boek te lezen toen er een man aan dezelfde tafel kwam zitten. Een politieman die z'n vrije dag had. Hij nodigde me uit voor een potje jeux de boules met z'n vrienden die avond. Waarom niet? Eind van de middag kwam z'n dochter me dus ophalen met haar scooter. Ze bracht me naar hun huis en vanaf daar ging ik met Piet Politie en z'n zoon naar de jeux de boulesbaan. Het was Laos tegen Nederland. Spanning en sensatie! Allemaal Lao-mannen tegen mevrouw de Falang. Ik had abnormaal veel beginnersgeluk dus de meeste potjes zijn gewonnen door Nederland!!! (Olee! olee!)

Phonsavan, plain of jars

Volgende bestemming, Phonsavan. Nu had ik helemaal geen zin in gezelschap, maar er kwam een ouder vent naast me zitten die voor het eerst in z'n leven z'n engels kon gebruiken en hij was zo blij. Ik niet want hij stonk uit z'n mond naar blauwe schimmelkazen en we begrepen elkaar totaal niet. Ik dacht wat tijd te doden met kruisje nulletje/boter kaas en eieren, en dat was prima, alleen hij kon er maar geen genoeg van krijgen! pffffff

Blij dat ik in Paksan uit de bus kon stappen, want daar zou ik kunnen overstappen op de bus naar Ponsavan. Zou... Er was dus geen bus. Ik werd vierkant uitgelachen! Geen bus in het regenseizoen. Ik moest dus toch helemaal naar Vientiane (ok, focusss, Scandinavian Bakery) en dan met een omtrekkende beweging naar Phonsavan, wat helemaal in het oosten van Laos ligt. Balen ja!

De openbaar vervoergoden waren me niet gunstig gezind deze dag, maar uiteindelijk belandde ik in Vientiane, waar ik meteen een nachtbus nam naar Phonsavan. (laat die chocola dan ook maar zitten)

Vanaf Phonsavan kan je de 'plain of jars' bezoeken. Bizar! Velden vol met enorme potten. Ze weten niet precies hoe oud, ongeveer 2000 jaar. Supergaaf om daar tussendoor te lopen. De lokale bevolking vertelt de toeristen graag dat de jars gebruikt werden om laolao (rijstwhisky) in te maken, maar het meer geloofwaardige verhaal houdt in dat de Mon-Khmer mensen ze gebruikten voor begrafenisrituelen.

Wat ook indruk maakte waren de kraters die op de velden te zien zijn. Deze kraters zijn heel gewoon in het noordoosten van Laos. Ze zijn ontstaan door bommen die de VS daar, om het communisme te bestrijden, heeft gedropt tussen 1964 en 1973. Eenderde van de gedropte bommen is niet ontploft en er raken nog steeds heel veel mensen gewond. De mensen die daar wonen zijn arm simpelweg omdat de grond te gevaarlijk is om als landbouwgrond te dienen. Er word aan gewerkt, maar in het tempo waarme het nu gaat, duurt het nog 400 jaar voordat alle grond veilig is.

Oh, ook wel geinig: in Phonsavan leerde ik een extreem verlegen Zuid-Koreaanse jongen kennen. Net als ik 27 en nu vijf maanden onderweg. Ik had hem de eerste dag dat ik in Phonsavan was op straat aangesproken om te vragen of hij toevallig ook naar de jars ging. Een uur later zaten we ergens wat te eten. Vraagt 'ie, ogen wagenwijd open, nog steeds in shock omdat iemand hem zomaar aansprak: 'do you always talk to other tourists?!?!'

Luang Prabang

Vanaf Phonsavan naar Luang Prabang. De busrit was suuuuuuuuuuuuuuupermooi!!!!! Ik wil daar echt wel een keer gaan fietsen. Onwijs mooie bergen en allemaal groen, na elke bocht een nog mooier uitzicht!

Eigenlijk was het een en al bochten en gehobbel. Ik had m'n wagenziektepil niet genomen en ik was blijkbaar niet de enige. Voor mij zat een kerel voortdurend te kotsen. En niet subtiel, nee hij brulde er gewoon bij. En voor hem zat ook een kerel te kotsen en te brullen. Brullende beren. Schuin voor me zat een meisje geluidloos te kotsen, dat is beter. Alleen ik kon wel alles zien. Ik kan ook niet zo goed tegen bochten en gehobbel dus ik probeerde voor me op de weg te kijken, maar dan zag ik steeds dat gekots en met die geluiden erbbij... Daarom probeerde ik dan maar om zoveel mogelijk uit het raam naast me te kijken. Totdat ik een zak met kots uit het raam zag vliegen en op de grond zag landen. Kotsen is net als gapen aanstekelijk en ik was deze keer blij dat de buschauffeur de muziek op maximaal had gezet. M'n eigen muziek zette ik ook op maximaal en zo wist ik Luang Prabang te bereiken zonder mee te doen.

In de bus wel een stel gezellige Oostenrijkers en Denen ontmoet. Samen met hun een guesthouse gezocht en m'n kamer gedeeld met Oostenrijks meisje en jongen. Later kwamen we nog Molly uit de VS tegen. Molly zie ik in Peking weer. Ze kent mensen uit de VS-ploegen en ze heeft zelf ook geroeid.

Even kort door de bocht nu, ik wil tukken. Luang Prabang nog steeds m'n lievelingsstadje. Ben nu in Luang Nam Tha want ik ga morgen naar China!!!!! Heb er onwijs zin in en ik vind het spannend!! Het zou kunnen dat ik morgen in de bus een Japanse jongen tref die vandaag ook in de bus zat. Hij studeert Chinees en gaat een jaar in China wonen. Ik vroeg of hij een Lonely Planet bij zich had, maar die had hij niet. Hij was zijn guidebook kwijt en hij had ook geen Lonely Planet gehad maar een andere, namelijk: 'how to travel the ass'. Ik:'what???' Hij: 'How to travel the ass!!!'

dusssss.....

Morgen ga ik proberen naar Kunming te bussen en te treinen. Yiaaaaaaaa!!!!!!!!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer