Tha Ton, Mae Salong, Chiang Rai

Eerst even: wat leuk dat zoveel mensen meelezen en helemaal superleuk om jullie berichtjes op het gastenboek, of in m'n mail te lezen! Ik ben nog maar net weg en toch merk ik nu al (waarschijnlijk omdat ik weet dat ik nog lang niet terugkom, noglangerniet noglangerniet!), dat ik meer moeite heb met niet te vaak even achter de computer kruipen dan ik gedacht had.

 

Tha Ton

Eindelijk meer groen en meer berg! Tha Ton, aan het water en tegen de bergen aan. Ben er anderhalve dag geweest, waarvan ik een dag op de fiets heb gezeten. Nou ja.. op een rode kindermountainbike van de eigenaar van het Naam Waan guesthoude. Bijna terecht dat pa, ma en hun twee kinderen mij vanaf 1 scooter zaten uit te lachen terwijl ze door de bocht scheurden...

Tussen de buien door heb ik zo'n 40 km gefietst (zere knieen, ja) door een aantal tribal villages. Dat zijn dorpen van mensen/stammen die de afgelopen honderd jaar gevlucht zijn uit China, Tibet en Myanmar. Heb meer honden gezien dan mensen (zouden de Thaise mensen de puppy's die in een jurkje op de markt worden verkocht dan echt niet kunnen weerstaan?!), maar t was zeker een mooie tocht.

Veel huisjes gezien van bamboe, riet, tijgergras (nee, dat wist ik ook niet), vaak op palen en dan met een hangbuikzwijn eronder. Ik wilde wel graag even binnen kijken natuurlijk, maar ik ga niet rondsluipen en gluren. In grotere dorpen hebben ze vaak de deur open staan en voorzover ik het heb kunnen zien, bestaat het interieur van veel mensen daar uit wat houten of rieten meubelstukken (twee stoelen, een tafel) en een tv, altijd een tv. Zelfs in de kleinste winkeltjes staat een tv.

Toen ik terugkwam in Tha Ton ben nog drie km omhoog gesjouwd naar een tempel in aanbouw, en dat was vanwege het uitzicht erg de moeite waard. Nog leuker vond ik de vlinder die ik zag op de terugweg. Ik had het idee dat iemand naar me keek. Dat was dus een vlinder in de berm met een gezicht. Nadat ik zo'n driehonderd foto's had gemaakt verder naar beneden gerold, rechtstreeks m'n bed in. Heerlijk!

(ook hier is het internet te traag om foto's te plaatsen)

Mae Salong

Nouuuuu dat is mooi!!!! In een autobusje (met twee banken achterin zodat je tegenover elkaar zit) verder naar t noorden. Mooie uitzichten over theeplantages en onwijs mooie bergen!

Mae Salong is eigenlijk een Chinees dorpje dat gevestigd is door mensen van zelfstandige leger dat tegen het communisme streed vanaf 1949. Er wonen veel mensen van de Akha stam. Heel lang verdienden ze hun geld vooral aan Opium, ze verbouwden de papavers, maar de Thaise overheid heeft ze zover gekregen dat ze zich nu bezighouden met het produceren van thee. De oolongthee uit Mae Salong schijnt heel bekend te zijn.

Mijn guesthouse daar heet het Shinsane guesthouse en een beter gusethouse kan ik me niet voorstellen. Ik hoefde maar te gaan zitten en de eigenaar zette ene glas thee voor m'n neus om vervolgens eindeloos bij te blijven schenken. Ben gelijk goed gewend aan hurkwc's nu...

In Mae Salong heb ik niet bijzonder veel gedaan. Wel een tocht op een muilezeltje. Er was ook een onvoorstelbaar dikke Fransman op een ander muilezeltje. Ik kon het niet aanzien! Gelukkig voor het muilezeltje stapte de man na een half uur af omdat HIJ last had van z'n rug. Terrible!!! En de ezel liep de rest van de tocht kreupel. Nou.. ik ga zoiets niet weer doen, alleen als ik weet dat ik een groot en gezond paard krijg en dat we door de bossen gaan crossen. Nu hebben we aan de hand van onze wandelende gidsen wel een vrouw in een Akha-dorp bezocht (en iets kleins gekocht om er vanaf te zijn..), maar dat kan ik toch ook lopend doen!

Wel interessant trouwens dat de Akha-dorpen aan het begin van hun dorp een bamboepoort hebben gemaakt waar alleen goede geesten door kunnen. Vroeger hadden ze zo'n poort niet omdat ze samenleefden met de geesten, maar dat is afgelopen sinds de geesten begonnen met het stelen van eieren van de mensen, waarop de mensen komkommers begonnen te stelen van de geesten. Het is me wat.

Op een andere dag in Mae Salong heb ik gewandeld naar twee theepotten in reuzenformaat. Ik voelde me net Alice in Wonderland nadat ze een stuk had gegeten van het deel van de paddestoel dat je doet krimpen. Ik hoopte dat ik daar thee kon drinken, maar helaas. Ik huilde en huilde en huilde, maar er gebeurde niks. Dorien in Azie is duidelijk een ander verhaal.

De eigenaar van het guesthouse zorgde dat ik weer gauw helemaal tevreden was, kop thee, boek erbij, prima! Maar het schiet niet op met lezen, er wil bijna altijd iemand kletsen. Nu een Nieuw Zelander en een Duitser. Kon vooral goed overweg met Wolfgang. Er waren ook nog twee andere Duitsers, die waren echt verschrikkelijk. Eentje zag eruit als Ozzy Osbornde (dat had ie al vaker gehoord) en de ander die zat daar maar ongeinteresseerd uit z'n doppen te kijken. 

Als ik t al over andere toeristen ga hebben, heb ik zelf blijkbaar te weinig te doen, en dat was ook zo. Na vier nachten hield ik t voor gezien en ben ik naar Mae Sae gegaan, nog noordelijker. De eerste keer dat ik m'n reisziektepilletjes tevoorschijn moest halen. Proost!

Mae Sae

Hierover kan ik kort zijn, eigenlijk alleen maar de nacht doorgebracht. Wel in een onwijs mooi rieten hutje - of was dat nou tijgergras - aan het water en naast de bergen. Eigenlijk iets te romantisch voor in m'n eentje. Maarja..

Veel mensen bezoeken Mae Sae omdat je vanaf daar de grens met Myanmar over kan steken, maar je mag maar een beperkt gebied bereizen vanaf daar (heel noordelijk, niet het rampgebioed dus), maar ik wil eerst naar Laos dus was beetje domme actie om hierheen te gaan eigenlijk.

Chiang Rai

De volgende ochtend zsm de bus genomen naar Chiang Rai, waar ik nu nog ben, omdat ik vanaf hier richting de grens met Laos ga. Tijd om te emigreren! Chiang Rai ook weer niet zo'n leuke stad. Vanaf hier kan je weer genoeg georganiseerde tochten naar de bergen maken, net als vanuit Chiang Mai, allemaal met raften, olifanten, wandelen, tribal villages. Op de een of andere manier had ik in m'n kop dat ik hier lekker in m'n eentje door de bossen kon gaan wandelen, moet nog steeds wennen aan het idee dat dat dus niet zo is. Volgens Wolfgang is dat: sich auf einem Holzweg befinden. Even omschakelen.

In ieder geval ligt m'n planning in zoverre vast dat ik uiterlijk 24 juli China in moet om te voorkomen dat m'n visum verloopt. Als ik voor die tijd door Laos en Vietnam wil reizen, is het nu ongeveer tijd om te gaan.

Na China zal ik naar Nepal gaan en van daaruit waarschijnlijk weer naar Thailand om dan verder naar het zuiden te reizen tot aan Denpasar (Bali), vanwaar ik verder vlieg naar Nieuw Zeeland.

Maar goed, de komende weken eerst eens zien of Laos meer makkelijker toegankelijk groen heeft en minder computers ;-) 

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer