THAILAND met Kim deel 2 : duiken en junglen

Ko Tao

Voor de tweede keer had ik dus m’n schoenen teruggekregen. Misschien wel te danken aan het glazen geluksengeltje dat ik van Kims ouders had gekregen. Misschien ook wel dankzij dit engeltje overleefden we een ritje in een minibus naar het andere busstation. De chaufeur reed als een bezetene. Keihard broez’n en het liefst zo dicht mogelijk achter onze voorgangers. In China kunnen ze gek doen, maar dit was ook extreem, ik was echt bang!!! Door al het gerace, haalden we wel op het nippertje de bus richting het zuiden. Dat dan weer wel. Pffff. Zou er nog stress van krijgen, en dat dan om 5 uur ’s ochtends!

Met alle mazzel op de vroege ochtend, lag het in de lijn der verwachting dat we bijaankomst in Chumphon meteen de boot naar Ko Tao (eiland) konden nemen. Maar net als je erop gaat rekenen, houdt het op met de mazzel. We moesten ons een middag en avond vermaken in Chumphon en de volgende dag de boot nemen.

En ook deze ochtend, tijdens het tassen inpakken (05.00 am), was er weer paniek in de tent. Voor de verandering waren het nu niet mijn schoenen, maar de Buff haarband van Kim. Hij dook gelukkig nog op voor we de boot naar Ko Tao opstapten.

Op de boot had ik meteen een reisziektepilletje genomen omdat er grote golven zouden zijn. Kim nam haar pilletje pas toen ze al een beetje misselijk was en dat was net iets te laat. Voor de frisse lucht zijn we op het achterdak gaan staan, en dat hielp wel. Net als zingen, zei ze. Maar dat kon dan wel alleen op het achterdek waar het heel lawaaiig was, zodat niemand het kon horen.

Heerlijk om zo op en neer gestuiterd te worden; grote golven, waterig zonnetje, wind, yihaa!! Ik stond midden op het achterdek en ik moest me vasthouden aan de reling. Links van mij stond Kim te zingen en rechts van me zat iemand die af en toe opstond om de vissen te voeren met zijn maaginhoud. Achter me stond een watercowboy van een jaar of vijftig te dansen. Hij ging helemaal uit z’n dak en speelde - te oordelen aan de hand boven z’n ogen en de verrekijker gebaren - een soort ‘land in ziiicht!’. Gezellig.

Ik was wel blij toen er eindelijk land in zicht was. Verheugde me euuunorm op strand en zwemmen, maar nog meer op duiken!!! Eerst maar eens van de boot af. De mensen voor de terugboot stonden al te trappelen om de boot op te gaan Een jongen vroeg ons hoe het water was. Kim aarzelt geen seconde: ‘ooh the water is OK!’ Voelt zich blijkbaar alweer een stuk beter hihi!

We besluiten naar de zuidkant van het eiland te gaan, Hier ligt en rij van resortachtige dingen naast elkaar. We beginnen helemaal linkonder bij Sunshine Divers. Daar wilde ik graag kijken omdat Danny (broertje van Melissa, beide van ‘t groepje Amerikanen waar ik aan het begin een tijde mee heb gereisd) daar zijn duikcursussen heeft gedaan en er erg enthousiast over was.

Het ziet er allemaal goed uit dus we blijven daar. Ik kan m’n open water duikcursus daar doen voor een goede prijs en omdat ik de cursus ga doen, is accomodatie (ons eigen huisje vlakbij het strand!) gratis. Jeuuuu!!!!!! Ik vind het zo spannend en ik ben zoooo blij dat het nu eindelijk gaat gebeuren!!!!! Als mijn duikinstructeur zich voorstelt -en terwijl ik z’n naam nog niet eens goed verstaan heb - vraagt Kim, die misschien wat telefoonnummers wil bemachtigen van leuke mannen en die weet dat ik een zwak voor sportinstructeurs: ‘how can we call you?!’ Nice to meet you, Greg! ;-)

Zee!!!! Zwemmen!!!! Tas gedumpt en naar een strandje gewandeld. Daar mag ik de snorkel lenen van een Fransman en tadaaaaaa!! Allemaal vissen, in alle kleuren van de regenboog, waaahh! Nog meer zin om te gaan duiken.

Voordat het zover was, moest ik eerst dvd’s kijken, een boek bestuderen en in het zwembad oefenen. In het zwembad moest ik eerst laten zien dat ik wel tien minuten kon zwemmen en bovendien nog een paar minuten kon watertrappelen. Denk dat mn A-diploma daarmee meteen automatisch verlengnd is...

Daarna met duikuitrusting het water in. Het ging allemaal prima. Ademen, drijfvermogen regelen (zweven als een Buddha en even een ‘finpivot’ doen à flippers op de grond houden en dan door in en uit te ademen met de rest van je lichaam op en neer bewegen, alsof je een deksel bent), noodopstijgingen maken, ademen met de reserve regulator (ding waar je uit ademt) van je buddy. Mijn buddy was overigens Greg want ik was de enige student, privéles dus, lekker luxe.

Na de zwembaddag, waren er nog twee echte duikdagen. Per dag twee duiken. Eeeeeeindelijk!! Kim ging ook mee naar de boot, om te snorkelen. Met een klein bootje werden we naar een grote boot gebracht. Daar stonden de duikflessen klaar. De rest van de duikuitrusting hadden we zelf meegenomen.

Vond het onwijs spannend, maar ‘t meest spannende vond ik om van de boot in de zee te spingen want ik heb dieptevrees. Duurde dan ook even voor ik durfde te springen, maar uiteindelijk lag ik dan toch in het water. Het afdalen deed onwijs zeer aan m’n linkeroor dus we moesten heel langzaam gaan terwijl ik voortduren probeerde te gapen, te slikken en met m’n hoofd wiebelde om te klaren.

Waaaaaaaaaaahhhhhh!!!! Al die vissen!!!! Meteen al! Zoveel en zo dichtbij en zoveel kleuren en soorten en maten, en het koraal, ook zoveel verschillende soren en kleuren en vormen. Onder water is echt nog een heel andere wereld! Ik kon niet geloven dat ik nu echt tussen de vissen zwom. Ik ademde dus ohhh en aahhhh in mijn regulator en ik wilde het liefst de hele tijd roepen: ’moet je zien!’ en ‘kijk!’.

Voor ik het door had, moesten we alweer naar boven. Even thee drinken, wat eten en klaarmaken voor de volgende duik. De boot had ons inmiddels naar de volgende divesite gebracht. Net als de eerste duik, moest ik weer wat oefeningen doen, maar dat ging allemaal prima.

De eerste dag hadden we tot 12m gedoken, de tweede dag zouden we tot 18m, maar de divesites waren vrij ondiep dus ik ben niet dieper geweest dan 15m. En het was weer zo fantastisch! In twee dagen zoveel vissen gezien; parrotfish, blue spotted stingrays (die noem ik pancake fish),  triggerfish grote vissen met een territorium (zag dat eentje Greg wilde aanvallen), moray eels, butterflyfish, angelfish. Ik kan de namen natuurlijk wel letterlijk vertalen, maar ik weet niet of dat correct zou zijn, dus ik hou het even Engels.

Op onze laatste Ko Tao dag zijn we nog naar een strandfeest geweest. Bij een Tapperijliedje hadden Kim en ik een Pavlovreactie (waah! dansen!), maar we waren de enigen. Even later werd er voornamelijk irritante bonkbonkmuziek gedraaid, maar we hebben toch best lang gedanst.

Volgende dag vroeg opstaan (bwehhh) om de boot te halen. Ons volgende vakantieparadijs was Kao Sok National park, honderdzestig miljoen jaar oud regenwoud!

Bwehhh weehhh bwehhh, nu was ik zooooooooooo misselijk op de boot! Ben boven op het dek gaan zitten en heb een halve seconde geprobeerd of zingen voor mij ook werkt, maar nee, eerder tegengestelde werking. Gelukkig maar voor de andere mensen op het dek .

Kkao Sok National Park

Awimboeweh awimboehweh aahoeeeeeee hoeehoeeehoee awimboehweh awimboehweeeeeehhh laaaalaalaaaalalalaaaaalalaaaalaaa....

Dat voelt nou  als een jungle zoals je je een jungle voorstelt. We kwamen in het donker aan en de siccaden maakten kabaal, er kwaakten kikkers en we hoorden andere beesten maar die kon ik niet thuisbrengen. We sliepen in een houten hutje op palen en we deelden de badkamer met een dike vette hagedis. Zo hoort dat! Woei!

De volgende ochtend gingen we meteen op pad met onze gids Adam (met de klemtoon op dam). Adam had de pas er stevig in, fijn! Hij liep alleen wel te zwoegen met z’n rugzak. Daar bleken twee tenten en eten en drinken voor twee dagen in te zitten. Bij de eerste stop hebben we daarom wat van onze kleren aan hem gegeven en wat flessen water ervoor terug genomen. Als dank ving hij een kameleon waar we even met mochten spelen. Mooi draakje.

A-dam was nogal stilletjes, maar wees wel veel aan. Hij heeft goede (getrainde) ogen want om de haverklap zag hij kameleonnen, hagedissen, draakjes en kikkers en hij probeerde steeds om ze voor ons te vangen zodat we ze van dichtbij konden bekijken. Heel attent van hem was het ook om Kim een hoed te geven. Een hoed gemaakt van een groot boomblad met daarop een boomkikker die hij uit en boom had gepakt. Stond superleuk! We zagen ook nog een python die in een boom lag te tukken en heul veul termieten. Wij wezen op de heuvels van dinosauruspoep, maar dat kwam hem niet bekend voor. Voozover hij wist, waren het termietenheuvels. We hoorden ook nog gibbons, maar we zagen ze niet.

Om een uur of een stopten we even bij het water om te zwemmen. Dachten we. Maar dam begon de tenten al op te zetten. Dat verbaasde me en ik vroeg of we dan nog wel gingen lopen. ‘You want to walk?? Sure?? Sure??’ Eh...ja, we liepen net zo lekker! Dus tooen gingen we nog een stuk lopen.

’s Avonds hadden we een kokende man. Goed voor mekaar. A-dam kookte curry voor ons in bamboebuizen, en we kregen thee uit bamboebuisbekers en onze borden waren van ...  Superleuk en lekker! We moesten wel een beetje geweld gebruiken om hem bij ons op het matje te krijgen ipv alleen voor z’n tent. Verlegen gids!

’s Avonds gingen we op nightsafari. Waarschijnlijk vanwege de volle maan, zagen we niet echt veel dieren. Wel zagen we een sprinkhaan die z’n jasje aan het uittrekken was, we zagen garnalen in de rivier en we zagen waarschijnlijk een minihert. Waarschijnlijk, zei A-dam. We zagen namelijk alleen gele ogen. Het leek mij meer een katachtig iets, maar ik wilde Kim en onze A-dam natuurlijk niet bang maken.

De tweede dag was ook leuk. Geluncht bij een rivier, tegen een waterval omhooggeabseilt , sowieso veel omhoog gelopen die dag, een vis gereanimeerd (die we eerst bijna zelf om zeep hadden geholpen), een net uitgebloeide rafflesia (grootste bloem ter wereld, parastietplant) gezien en een bamboefluitje gekregen als aandenken.

Moe maar voldaan in coma gepletterd. De volgende dag was alweer de laatste dag van Kims vakantie, boehoeehoeee! Helaas geen stakingen meer op Bangkok airport :P De hele dag wat aangeklooid en rondgelummeld. A-dam kwam ook nog langs met voor ons allebei een bamboebuis om  in te koken, bamboebuisbordjes om van te eten, en bananeboombladeren om de rijst in te wikkelen voor als je het gaat koken. Heel lief, maar wel een beetje lastig te vervoeren...

Eind van de middag Kim naar de bus gebracht.

En toen.... was ik weer alleen!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer