NZ 3: Tongarira crossing + Maoriweekend in de Marae

Ik stond op uit de kleermakerszit en...

Vanaf het meditatiecentrum wilde ik weer een stuk naar het zuiden om de Tongarira crossing te wandelen. Een andere jongen en ik konden een lift krijgen van Sean en Marnie die de helft van het jaar in Alaska wonen en de helft van het jaar hier. Supersuperaardig stel. De eerste dag reden we tot Lake Taupo, een enorm kratermeer in het midden van het noordereiland. Sean en Marnie hadden een tent en het busje dus we konden kamperen aan het meer, supermooi!! Er was geen kip te bekennen. In NZ mag je overal kamperen tenzij er staat dat het niet mag, gaaf is dat!

De volgende ochtend hebben we een stuk gewandeld en in het meer gezwommen en toen zijn we weer on the road gegaan. Niet dat we last hadden van craving natuurlijk, maar we aten ons ongans aan toostjes kaas, koekjes, vette patat en alles wat we niet hadden gehad tijdens de tien dagen ervoor.

Het was supergezellig in de bus en onderweg hebben we nog een lange stop gemaakt om weer te zwemmen en ergens anders om naar een vette waterval te kijken. In National Park (zo heet dat dorpje nu eenmaal) hebben we afscheid genomen en vanaf daar heb ik de volgende dag de Tongarira crossing gelopen.

Tongarira crossing

Deze dagtocht schijnt de mooiste van Nieuw Zeeland te zijn en dat vind ik tot nu toe ook. Ik had mazzel met het weer, helder, goede uitzichten. Eerst kwam ik (met heleboel anderen, dat dan weer wel) door vlak landschap met uitzicht op een werkende vulkaan en een slapende vulkaan. Daarna begon de klim tegen de slapende vulkaan op en een stuk door de krater van die vulkaan heen. Wat een groot ding!.Vanaf de andere kant van de krater had ik een superuitzicht op de werkende vulkaan en op het landschap aan de andere kant.

Het pad ging verder en verder omhoog tot ik bij een iets platter gedeelte kwam vanaf waar je een extra wandeling kon maken naar de top van de Tongarira. Dat heb ik gedaan dus ik liep langs de rand van de krater naar het hoogste gedeelte ervan. Vanuit elke hoek was het uitzicht weer anders en ik kwam langs gesteente met de meest onwaarschijnlijke vormen en kleuren.

Toen ik weer terug was op de route werd het landschapnog onwaarschijnlijker. Recht van me was een kloof en de muur aan de overkant was pikzwart met knalrood alsof het vloeibare gesteente net hard was geworden en nog aan het afkoelen was. Beneden me zag ik een paar knalblauwe meertjes. Tussen die meertjes rook het enorm naar zwavel dus er borrelt nog wel iets daar. Voor de rest was het minder spectaculair maar het was echt een ganzgeile dagtocht.

De volgende dag moest ik weer op weg naar de oostkust, richting Trish, dat leuke mens in Wairoa waar ik met Abby had geslapen nadat we de tocht rondom het Lake Waikeremoana hadden gelopen. Ik kreeg een lift tot aan het Lake Taupo (waar ik een paar dagen eerder ook al was). Onderweg hebben we nog gezwommen. Heerlijk, wat een land!! Daarna ben ik vanuit Taupa verder gaan liften.

Het duurde werkelijk nog geen minuut voor ik een lift kreeg aangeboden van een stel uit Brazilie. Zij bleken ook naar de oostkust te gaan dus dat betekende dat ik er in een dag zou komen. Dat gaf me extra tijd om nog een nachtje in Napier te gaan slapen.

Napier

Napier is in 1931 grotendeels verwoest door een aardbeving en het nieuwe Napier is grotendeels opgebouwd in art deco stijl. Nu weet ik nauwelijks iets van architectuur, maar ik heb nu wel art deco gezien.

Mijn guesthouse was iets luguberder dan de art deco huizen; een oude gevangenis. Er worden rondleidingen gegeven dus de cellen zijn er nog. Erg leuk en interessant om te zien en om de verhalen te horen. De rondleiding werd gegeven door de echtgenote van een man die er tot aan de sluiting, 1986 geloof ik, gewerkt heeft en ze wist er veel van.

Het bizarste wat ze vertelde is dat in een buitengedeelte van de gevangenis mensen verticaal, rechtop dus, werden begraven zodat ze toch vooral niet in vrede zullen rusten. Op de andere helft van dit buitengedeelte stond een bordje: The hanging yard. Hier was ooit een veroordeelde opgehangen, en nu wordt die ruimte gebruikt om de was op te hangen.Bij de douches hing een bordje: don’t drop the soap!

Met Trish naar de Maori

Na al deze spanning en sensatie ging ik terug naar Trish omdat ze me had uitgenodigd voor een hui (zeg: hoe-wie) in Ruatoki (zeg: Roe-waa-tokkie)op 6, 7 en 8 maart. Een hui is een bijeenkomst van Maori op hun Marae (zeg: marai). Een marae is een grote gemeenschappelijke hal waar de Maori samenkomen. Zeker op het noordereiland hebben de meeste plaatsen een of meerdere maraes. Van binnen en van buiten hebben ze meestal allerlei houtsnijwerk om de geschiedenis van hun vorouders af te beelden.

Deze hui was een bijzondere want maori uit heel Nieuw Zeeland waren uitgenodigd om over aardappelen te komen praten. Nu weten jullie allemaal dat ik enorm geinteresseerd ben in aardappelen, dus dat kwam mooi uit. Trish en ik zijn pakehah (zeg pa-kee-haa), witte mensen, maar een hui is in principe openbaar dus we mochten gewoon komen. Toch zou het een beetje vreemd zijn geweest als we daar gewoon naar binnen waren gelopen en we gingen dan ook eigenlijk mee met Mataroa, de beste vriendin van Trish  die wel Maori is.

Dit Maoriweekend was echt een supergave en unieke ervaring. Ik voelde me achteraf echt overladen met nieuwe ervaringen, teveel om allemaal in een keer te verwerken, maar ik zal een beetje proberen te vertellen hoe het eraantoe ging.

Voordat je bij de marae komt, moet je eerst een poort door en een grasveld over. Drie vrouwen van de ontvangende Maoristam (de Tuhoe, zeg: Toe-hoi) stonden naast de Marae te zingen. Beurtelings zongen zij en Mataroa. De ontvangende vrouwen zongen huilerig, dat was om het makkelijk te maken voor de mensen die recentelijk vrienden/familie hebben verloren. Zo kan het verdriet gedeeld worden.

Tegelijkertijd met dit zingen, liepen we langzaam het grasveld over tot aan de marae. Daar deden we allemaal onze schoenen uit voordat we naar binnen gingen. Binnen zaten aan de linkerkant de ontvangende maori, aan de rechterkant, tegenover hen, zaten wij. Aan beide kanten werd gesoroken door drie ouderen. Dit ging in het Maori dus ik verstond er niks van, maar af en toe vertaalde Trish iets.

Het klinkt een eetje lomp, maar ik moest ontzettend nodig naar de wc dus ik was blij dat deze ontvangstceremonie niet al te lang duurde en helemaal blij werd ik toen bleek dat we naar de eetzaal gingen voor thee en heel erg veel verschilende soorten zelf gebakken te lekkere koekjes. De status van een marae hangt grotendeels af van de kwaliteit van hun kookkunsten dus gasten krijgen het beste van het beste voorgeschoteld, zo’n beetje 25 uur per dag!

Na de pauze gingen we terug de marae in. Langs de kanten waren inmiddels matrassen gelegd voor alle gasten. We sliepen dus met z’n allen in de marae, maar het was nog ’s middags dus we gingen eerst naar een paar verhalen over aardappelen en andere gewassen luisteren. Ik kon niet wachten tot het zou beginnen, maar dat moest toch. Dit gedeelte kon namlijknniet beginnen zonder dat eerst iedereen in de zaal was opgestaan om zichzef even over te stellen. Dat voorstelrondje is voor de Maori superbelangrijk. Ze relateren alles aan familie en sociae verbanden. Als ze zich voorstellen zeggen ze eerst hun Wakapapa (zeg: fak a papa, ja echt), dat is hun loedlijn: ik ben huppeldepup, zoon/dochter van huppeldepup, van die en die stam en mijn voorouders zijn gearriveerd in die en die kano! Zover terug gaat dat, maar het duurt niet superlang want zoveel kano’s waren er misschien ook weer niet. (ik ben dus Dorien, ik kon uit Groningen, van Gyas, uit de Golden Koets)

Tijdens dit rondje werden veel geintjes gemaakt. O.a. iemand die zich voorstelde en zei dat hij nog op zoek was naar een vrouw met minimaal 5 acres grond. Soms ging het in het Maori, dan verstond ik het niet, maar er werd veel gelachen en iedereen liet iedereen uitspreken, heel bijzonder vond ik dat.

Tijdens het eerste aardappelverhaal lag er al iemand te snurken op de bedden. Daar kijkt niemand raar van op. Bij de Maori mag je slapen als je moe ben, en eten als je trek hebt, heel simpel.

Na de praatjes werd er goddelijk lekker gegeten (veel aardappels) en ik kon gan socializen. Superaardige mensen, heel vrolijk en gezellig. Wel veel met weinig tanden viel me op. Het hele weekend deed oude uncle Paco pogingen om me te versieren. Dat begon al tijdens de eerste praatjes. Zei ‘ie onder andere ineens: hey.. Boris Becker is getting married! Hij was maar iets ouder dan ik, 74... En ik viel voor hem als een blok, hij speelde de ukelele en hij kon supergoed zingen, o.a. Tulips from Amsterdam! Hilarisch was dat, ik heb het gefilmd. Hij was een keer in Nederland geweest en in alle liedjes waar water in vorkwam, verving hij de naam can dit water door ‘The Rhine, en dan vroeg hij later of ik het wel gehoord had?? En wanneer ging ik douchen? Want kon ik z’n rug dan mischien ook wassen? Lieve oude cassanaova, ik heb zooo gelachen!! 

De tweede dag, werden we vroeg wakker want Uncle en Mataroa begonnen om vijf uur ’s ochtends ukelele te speln en te zingen. Maori zijn schijnbaar lastig wakker te krijgen want de wekdienst ging een uur door en toen werd er nog steeds aan ale kanten gesnurkt.

Na een goddelijk ontbijt, wat nou no more craving... kwam er een grote bus voorgereden en bezochten we een aantal tuinen van onze gastvrouwen en –heren, o.a. een olijfgaard.

De avond van de tweede dag was waar iedereen naar had uitgekeken, er werd de heeeele gezongen met gitaar of ukelele of allebei, oude Engelse liedjes en Maoriliedjes, iedereen zong, zo leuk!

Voor de derde dag had de ukelele-wekdienst een verbod opgelegd gekregen, maar iedereen was toch op tijd wakker. Ontbijten en afscheid nemen. Ze zeiden dat ik me had gedragen alsof ik al jaren op maraes kwam en ik kreeg van een paar mensen een adres in handen gedrukt, altijd welkom, zo leuk! Oude Uncle kreeg z’n kus (zonder tong)en daarna waren moesten we gaan.

We gingen naar het huis van Mataroa en haar man en vanaf daar ben ik de volgende dag per trein, the Szenic Expres naar Wellington gegaan.

Wellington

Het grootste gedeelte van de dag die ik daar had in het Te Papa-museum rondgelopen. Volgende dag met de boot overgestoken naar het zuidereiland en de trein naar Christchurch genomen want Ada kwam daar de volgende dag aan.
 

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer