Vientiane

Vientiane
 

Vientiane, voor mij net als Bangkok: makkelijk om te lang te blijven hangen terwijl ik de stad op zich eigenlijk niet echt bijzonder vond. Vijf dagen was dus, zeker achteraf, veeeel te lang.

Toch een paar dingen die het vertellen waard zijn:

1. twieee?!? faaaiv?!? twieee?!?

Nog steeds met dezelfde vier Amerikanen op zoek naar een guesthouse waar we allemaal terecht konden viel niet mee. We waren vrij laat en bijna alles was vol of te duur. Uiteindelijk kwamen we terug bij een guesthouse met zowel een twee als een driepersoonskamer. We vroegen of we de kamers konden zien en terwijl we lagen uit te puffen op de bedden in de driepersoonskamer, dire losse bedden, bedachten we dat we ook best met z'n vijven op drie bedden konden slapen. De bedden waren breder dan normale eenpersoonsbedden, ik denk een meter breed. We stuurden Danny op missie en het duurde even maar hij bracht goed nieuws en een geniale imitatie van de eigenaar van het guesthouse. Druk gebarend met z'n handen en schuddend met z'n hoofd: twieeee beds?? faaaaaiv piepol??? twieee beds?!?! Aaaaaaahhh.. ok?? ok!!

Misschien had je erbij moeten zijn. In ieder geval, ik deelde een bed met Melissa en heb elke nacht prima geslapen.

2. 'Good morning Luang Prabang'  De Amerikanen hadden, toen we in Luang Nam Tha waren, ene Lotus uit Vientiane leren kennen. We spraken met haar af en ze stelde voor om naar de bioscoop te gaan omdat de eerste speelfilm die ooit in Laos gemaakt is daar sinds een paar dagen te zien was. Ze verzekerde ons er keer op keer van dat er Engelse ondertiteling was, maar zoals we ondanks dat al zagen aankomen, was er geen ondertiteling. Uiteindelijk maakte dat geen donder uit want het verhaal was duidelijk te volgen (het was een half open einde, maar ik denk wel dat ze elkaar krijgen).

Wat ik vooral leuk vond aan deze film is dat ik Laos (lees: vooral Luang Prabang, want de kleine dorpjes zijn heel anders) er in terugzag zoals ik het heb leren kennen. Daar ben ik blij mee omdat ik af en toe bang ben dat ik dingen mis (sssst Wi!) en teveel door m'n toeristenbril kijk. Blijkbaar zie ik in Laos-steden toch grotendeels dezelfde typerende dingen als de makers van deze film. Bijvoorbeeld mensen die proberen elkaar waren of diensten aan te smeren voor teveel geld of met grove leugens, en zowel de verkopers als de eventuele kopers die daar de lol van inzien. Of kinderen die hun aandoenlijkste en smekendste blik opzetten om je een armbandje uit hun koffertje te verkopen maar die vervolgens, na tien keer 'no thank you', vrolijk weghuppelen. En de honden overal op straat, en de toeristen die worden belaagd door tetterende tuktukdrivers (toektoeeeek-toektoeeek!), en het gejengel van karaokevideo's in de bussen en gigantische regenbuien die uit het niets lijken te komen, en, en, en.

3. Op stap in Vientiane

Het was halftwaalf en ik sliep al bijna, maar met het vooruitzicht van een bananapancake (zo makkelijk), haalde Melissa me over om toch nog op stap te gaan. Weer aangekleed, samen Uland overgehaald om ook mee te gaan en in de stromende regen eindelijk een tuktuk te pakken gekregen (waar zijn ze als je ze nodig hebt?).

In de tuktuk zaten toevallig twee Britten die op stap waren met een Thaise meid en die naar dezelfde club wilden. De club is op het dak van een onwijs hoge en afzichtelijke flat aan de Mekong, Huppeldepup Palace. Daar aangekomen bleek de Thaise meid een ladyboy die tegenover de tuktukman bleef volhouden dat de Britten voor haar gingen betalen, wat ze uiteindelijk maar deden.

Met de lift tot op het dak en het zou echt een leuke plek zijn als het maar niet zo regende! Na een drankje bij de buitenbar was het aantrekkelijker om op de Laotiaanse beats naar binnen te stuiteren. We waren niet de enige falang (buitenlanders) maar ik was, op een Amerikaanse kerel na, wel de langste daar waardoor ik me erg bewust was van mijn rondslingerende ledematen.

Na een half uur (geen gewonden), was het feest ineens over en raakten we aan de praat met een uitsmijter die zich voorstelde als 'Mister T'. Ik schaam me nergens voor en vroeg of ik zijn pasje kon zien. Vervolgens concludeerde ik dat 'Mister T' erg cool klonk en dat daar niks mis mee is als je naam inderdaad Mister. Tea is.

Ik vroeg of Mr Tea ons kon vertellen waar de afterparty was. Er bleek inderdaad ergens anders nog gedanst te worden en Mr. Tea was erg enthousiast over het feit dat deze falang daarnaartoe wilden. Ons enthousiasme was echter over zodra hij voorstelde om ons daar voor heleboel kip heen te brengen. Tijd voor een tuktuk terug naar ons guesthouse, uiteraard via de bananapancakeman.

4. Scandinavian Bakery

Een andere dag. Ik wilde eigenlijk naar de Chinese ambassade om te zien of ik de inreisdatum die op m'n Chinavisum staat vermeld nog kon verzetten. Maar, het regende onwijs hard en morgen was er ook nog een dag en ik zat met Uland (de rest was naar de Vietnamese ambassade) in de National Library en won alle kaartspelletjes. De verliezer moest trakteren op 'whatever' de winnaar wilde. Op onze eertse dag had ik de chocoladedingen van de Scandinavian Bakery al gespot dus ik wist het wel. Ohhhhhhhh.... Alle 5 dagen in Vientiane in een keer gerechtvaardigd!

(volgende dag Chinese Ambassade: nee! nee! nee! geen uitstel mogelijk. Is there really no way to..? 'No! No! No!')

M'n Laosvisum verliep bijna dus ik zou Laos uit moeten voordat ik alles had gezien wat ik van Laos wil zien -onmogelijk- maar ik wil in ieder geval nog per se het zuiden van Laos zien zonder al teveel 'backtracking'. Voor Uland gold hetzelfde dus we bespraken de mogelijkheden en besloten om vanuit Vientiane Thailand in te reizen. Je belandt dan in het oostelijke en minst toeristische deel van Thailand en dat leek me -met de blauwe plekken van het tuben (??) in Vang Vieng nog op m'n lijf- erg aantrekkelijk. Plan was om naar het zuiden te reizen en daar Laos weer in te gaan. (En aldus geschiedde, maar ik loop nog steeds achter met schrijven dus hierna volgen eerst nog een paar Thailandverhalen)

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer